Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

Προφήτης Ηλίας - Περαχώρας, Αγίας Παρασκευής, Ζαγοράς

Προφήτης Ηλίας - Περαχώρας, Αγίας Παρασκευής, Ζαγοράς












***












***





Απο την Χθεσινή Αγρυπνία στην Αγ. Παρασκεύη Ζαγοράς προς Τιμήν των Αποστόλου Φιλίππου και Αγίου Γρηγορίου Παλαμά!



*******************************************
Ο Άγιος Νεκτάριος απ' αλλού! Εύκολο λες, να τον σβήσω;"Κάτι" λέει και εντόνως! ΣΕ ΚΑΛΟ!
**************************************************************************

Όλες τις φώτο, τις έχω "κλέψει" απ' Το Φεις.

Ο παπά Δημήτρης Ξυνογαλάς - Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Ζαγοράς

Ο παπά Δημήτρης Ξυνογαλάς - Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, Ζαγοράς

ΑΞΙΟΣ!







Τις φωτογραφίες τις "έκλεψα" απ' το Φεις. (Είναι και το εκκλησάκι των Αγίων Πάντων.)

Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος - Ζαγορά 3

Ναι, καλά θυμόμουν, υπήρχαν άλλες δυο φωτογραφίες.

Ο παπά - Δημήτρης είχε τρέξει μέσα στο Ιερό, για να μου δώσει εικονίτσες του Νέου μας Αγίου!
Μου έδωσε δύο μικρές και μία μεγάλη, να την κορνιζώσω.
...Απ' τους λίγους παπάδες της εποχής μας!
Νά 'ναι γερός!

Μετά, με είδε να στέκομαι στην πόρτα...
"Θέλεις κάτι;" με ρώτησε και έτρεξε προς το μέρος μου.
"Όχι, παπά μου... Μια τελευταία φωτογραφία, μόνο!..."

Αυτό το κλικ ήταν πρωτοβουλία της μηχανής.
Κράτησε τα σκαλιά, ίσως και τον γρήγορο χρόνο που τα κατέβηκα...


Ο Όσιος Θεοφόρος Δανιήλ, του εκ Ζαγοράς 1840


"Είδες; Ένα μικρό χωριό, κι όμως έβγαλε δύο μεγάλους Αγίους!" μου είπε με θαυμασμό ο παπά - Δημήτρης.
Ο Άλλος Άγιος είναι ο Τριαντάφυλλος.

Δευτέρα, 13 Νοεμβρίου 2017

Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ζαγοράς 2 - Όσιος Θεόφόρος Δανιήλ εκ Ζαγοράς

Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ζαγοράς - Όσιος Θεόφόρος Δανιήλ εκ Ζαγοράς

Τρέχοντας, μα μπουσουλώντας ψυχικά, έχεις μπει σε εκκλησιά;
Έκθαμβη, σα χαζό!
Σαν τον νηστικό που του δείχνουνε γεμάτα τραπέζια και γκουρλώνει τα μάτια...
Κάπως έτσι.
 


Ενώ εγώ χαιρέτησα και ευχαρίστησα τον Καινούργιο μας Άγιο (άλλη στιγμή το γιατί), ο παπάς, σχεδόν τρέχοντας, πήγε στο Ιερό.

Δε θα ξεχάσω ποτέ μου την στιγμή που πλησίαζα και συγχρόνως άναψε το Φως του Ιερού και φωτίστηκε η Σταύρωση!
Συγκλονίστηκα!
"Σωτήρας παρών, κι εδώ για σένα!" σα να μου έλεγε!
Τί να γράφω;
Δεν έχω γράψει πιο βιαστικά κείμενα, απ' αυτά, απόψε!
Κι αυτό, γιατί πάλι τρέχω να προλάβω χρόνους οικογενείας, πριν ανοίξουν τηλεοράσεις, κι αρχίσουν ποδόσφαιρα!
θα επανέλθω για διορθώσεις, δεν με πειράζει αν εκτεθώ, δεν έχω και το γράμμα α, κι έχω πρόβλημα.


Κι ήθελε, λέει, να σταματήσει εδώ αυτή η ανάρτηση, αν και νομίζω, έχω κι άλλες φωτογραφίες, ακόμα!

ΥΠΕΡ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ τον παπά Δημήτρη Ξυνογαλά (είμαστε και συγγενείς), που έκανε μια τόσο μεγάλη χάρη για μένα!
Αντί να ξαπλώσει, να φάει, κουρασμένος απ' το κτήμα, ντύθηκε και "έτρεξε" στην κυριολεξία, για να προσκυνήσω εγώ!
Να τον έχει ο Θεός, τόσο τον ίδιο, όσο και την οικογένειά του, ΚΑΛΑ!

Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ζαγοράς, Νοέμβρης 2017 1

Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Ζαγοράς, Νοέμβρης 2017

Σταθερή συνέχεια, αν και τα blog μου αφορούν την ζωή μου, οπότε, ΟΛΑ είναι μία συνέχεια...

Από κει.

....Ε. ρε, κι όταν βρέθηκα ΕΚΕΙ από κάτω...
Κοίταξα ΨΗΛΑ και δεν ανάσαινα πια, ως άνθρωπος...

Ο άνθρωπος μου έλεγε: "γρήγορα, δε μπορεί να περιμένει εσένα ο μάστορας!"
Η ψυχή μου έλεγε... "Άνοιξέ μου για ένα λεπτό, να μπω..."

 

Δέος γι' αυτή την εκκλησιά! Τόσο μακρινή, μα και τόσο κοντά, άγνωστο γιατί!
Δεν έχω αναμνήσεις πολλές, απ' αυτή την εκκλησία, είναι λίγο απομονωμένη.
Την θυμάμαι σε πανηγύρια, γάμους και περπατώντας απ' έξω με την μάνα, όταν πηγαίναμε ν' ανάψουμε τα καντηλάκια.

Εκεί κοντά είναι και το Νεκροταφείο, είναι κι ένας Φίλος, μα και μόνο που το σκέφτηκα, έφτανε να βγει γρήγορα απ' το μυαλό μου...
...Χρόνος;
Τόσος όσος, να χτυπήσεις το κουδούνι απ' το σπιτάκι του παπά, αν είναι εκεί, κι αν όχι, ν' αφήσεις το σακκουλάκι με τα καλούδια σου, να κάνεις τον Σταυρό σου που σ' αξίωσε να φτάσεις μέχρι εδώ και να φύγεις με το ΚΑΛΟ, για τον Βόλο, όσο γίνεται πιο γρήγορα, γιατί πυκνώνει η ομίχλη, πλησιάζει η νύχτα, κι ο δρόμος είναι πάντα, δρόμος!


και τότε, είδα ΦΩΣ, στο παραθυράκι!!!
Τί χαρά! Τί ελπίδα!!!



Πλησίασα, χτύπησα την πόρτα.
Η παπαδιά (Αγία γυναίκα!), με το χαμόγελο στα χείλη!
"Πέρνα, να σε κεράσω! Μόλις ήρθαμε απ' το κτήμα."
"... Δεν προλαβαίνω... Είχα μάστορα, βιάζεται. Του είπα θα κάνω γρήγορα. Μόνο ν' αφήσω αυτό το λαδάκι, να ανάψετε μια μέρα, για μένα τα καντηλάκια! Ήθελα να είμαι στον Εσπερινό, να μπω μέσα, να χαιρετήσω και τον καινούργιο τον Άγιο (Άγιος Θεοφόρος Δανιήλ εκ Ζαγοράς), αλλά, δεν γίνεται.
Δεν πειράζει, άλλη φορά!"
"Στάσου δυο λεπτά. Μη φεύγεις! Πάρε δυο γλυκά. Κάτσε να ρωτήσω τον παπά, είναι μέσα με τις πυζάμες. Τώρα ξεντύθηκε, μόλις ήρθαμε. Να τον ρωτήσω. Αν δεν έχει συναγερμό, να έρθω να σ' ανοίξω εγώ, δυο λεπτά, να χαιρετήσεις!"
"...Όχι, Καλή μου παπαδιά! Μη σε βάζω σε τέτοιον κόπο! Άλλωστε, δεν προλαβαίνω! Φεύγω, ευχαριστώ για τα γλυκά, Καλόν χειμώνα!"

Εγώ τα έλεγα, εκείνη, δεν άκουγε...!
Ήδη έψαχνε τον παπά, κι εμένα τα πόδια μου έφευγαν!
Ούτε ήξεραν για που.
Σα να είχα ένα αόρατο πιστόλι στον κρόταφο που η πυξίδα έδειχνε στο πρόχειρα παρκαρισμένο και ήδη αναμμένο αυτοκίνητο.

Όταν βλέπει κάποιος πολλές φωτογραφίες, φαντάζεται έναν χαλαρό φωτογράφο που στήνεται και φωτογραφίζει....
Καμία σχέση αυτό, με μένα.
Φανταστείτε μια ώριμη σε ηλικία γυναίκα, να περπατάει βιαστικά, κοιτάζοντας ψηλά ή χαμηλά, μ' ένα χέρι στημένο, με μια μηχανή που κάνει κλικ, σα να είναι στο γύψο... κάπως έτσι!












Σαν την κλέφτρα, να χορτάσω εικόνα, εικόνες, να πειστώ πως είμαι εκεί, έστω κι απ' έξω!

Και  τότε τα άλογα που δεν φαίνονται, έγιναν τρία!
Κατέβαινε κι ένα άσπρο!
Τί Σημάδι, Καλό!!!





Κι εκεί που είχα χάσει τον χρόνο, είδα την παπαδιά να καταφθάνει.
Και να μου άνοιγε, εγώ έπρεπε να φύγω.
Δεν προλάβαινα.
Ο μάστορας δεν είναι άντρας μου, να μαλώσουμε, έπρεπε να μην τον νευριάσω, κι είχαμε και ταξίδι.

"Περίμενε λιγάκ'! Έχ' συναγερμό. Ντύνεται, θα πεταχτεί ο παπάς να σ' ανοίξ'!"
Ώ ΘΕΕ!"
"Άργησα παπαδιά μου και ανησυχώ για τον μάστορα. Του είπα πέντε λεπτά...."
"Μην ανησυχείς! Θα πάω εγώ να τον βρω, να του πω να σε περιμέν' λιγάκ'!"

Κι έφυγε, να κάνει τον κύκλο, να τον βρει, να τον ενημερώσει... και το σε ετοιμότητα χέρι μου, έκανε κλικ!
Ούτε κουνημένες, ούτε τίποτα!!!
Όλες, ΦΩΣ, ΦΑΝΑΡΙ!



Κι εκεί που η ματιά μου χάθηκε στα ξύλα, στην προετοιμασία του χειμώνα... εκεί, λες και κάποιος άνοιξε κασετόφωνο... "άκουσα" ψαλμωδίες Ύμνων!

Συγκλονίστηκα! Μου έχει ξανασυμβεί, με τον Σωτήρα!
Ήξερα, με περίμενε, πια!

Ο "Ήχος", κράτησε λίγο. Τόσο, όσο, ίσως έπρεπε!αυτή τη φορά.



Κι ύστερα ήρθε ο αξιοσέβαστος και πολυαγαπημένος παπά - Δημήτρης και μ' άνοιξε!

Πάμε επόμενη ανάρτηση.