...Χριστέ και Παναγιά μου, εδώ και καιρό δεν γράφω δημόσια...
εκεί που άπλωνα όμως και σκεφτόμουνα, σοκαρισμένη ακόμα, στιγμές και σκηνές δύσκολες που περάσαμε, είπα μέσα μου: "πρέπει να κρατήσω οπωσδήποτε στίγμα γι' αυτό στο μπλογκ" και τώρα το κάνω, γιατί σε κάποια πράγματα δεν χωράει το αναβάλλω ή ας τ' αφήσω, αφού δεν αφορά τρίτους και δεν επείγει.
Επείγει, Χριστέ και Παναγιά μου, αυτό το "Ευχαριστώ" που άκουσα να το μεταφέρω εκατονταπλάσιες φορές, σε ΣΑΣ!
"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ" με μεγάλη ταπεινότητα για την δύναμη που μου δώσατε να ανταπεξέλθω μεταξύ 27 και 28 Γενάρη (Πέμπτη προς Παρασκευή) σε χρέη νοσοκόμας (βάλε ΜΕΘ κι επάνω, αν υπάρχει) που για να γίνει κι αυτό, ρίσκο ήταν.
Ρίσκο κι έτσι, ρίσκο κι αλλιώς.
Κι εγώ, όλη την ευθύνη, μαζί με τον ασθενή.
Έτρεχαν οι δυσκολίες, δεν υπήρχε χρόνος για καθυστερήσεις.
Παγωνιά έξω, νύχτα, μόνη, ένα είναι σίγουρο, πως: Εσείς ήσασταν οι Γιατροί.
Εγώ "υπερλειτουργούσα" από "ΚΑΤΙ" ΑΝΩΤΕΡΟ των γνώσεων και των δυνάμεών μου, σωματικών και ψυχολογικών, εκείνες τις απανωτά δύσκολες στιγμές.
Ε Υ Χ Α Ρ Ι Σ Τ Ω ΣΑΣ!
Τι να γράψω;
Δεν περιγράφονται.
Ακόμα συγκλονισμένη και ναι, τώρα μπορώ να κλάψω, να βγει η ένταση αυτών των δύο ημερών.
