Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παναγία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Παναγία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 14 Αυγούστου 2022

Παναγιά μου,

 ΕΣΥ που "ακούς" όλες τις Προσευχές μας, Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ για σήμερα (14/8/22), για χθες, για αύριο και για ΠΑΝΤΑ!

Η ανοιχτή αγκαλιά σου, μας χωράει όλους!

ΣΕ Υμνολογούμε και ΣΕ Δοξάζουμε, ΠΑΝΤΑ!

Έχεις τόσα "ονόματα", χάρη των Θαυμάτων σου, μα ΜΙΑ και ΜΟΝΑΔΙΚΗ θα είσαι ΑΙΩΝΙΑ και θα βρίσκεσαι ΠΑΝΤΟΥ, όταν ΣΕ Πιστεύουμε και σε θεωρούμε την Μεγάλη Μάνα, όλων μας!


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ κι ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ σε όλους και όλες (όσους και όσες) γιορτάζουν!


Σάββατο 11 Σεπτεμβρίου 2021

Θαύμα... πριν πολλά χρόνια



Με αφορμή τον Σταμάτη Γονίδη (δες την ανάρτηση ΕΔΩ), θυμήθηκα ένα θαύμα που συνέβει πριν πολλά χρόνια και δεν το έχω γράψει.

Ξύπνησα με ένα ολοζώντανο όνειρο το πρωί.

Καθόμουνα όπως τώρα στην κουζίνα, αλλά έβλεπα την πόρτα της εισόδου του σπιτιού μου, πράγμα που δεν συμβαίνει, δεν φαίνεται, αν δεν βγεις στο χωλ.

Ακούω μια γυναικεία φωνή να με ρωτάει:

"Μπορώ να περάσω;"

Κοίταξα την πόρτα μου και σα να μην υπήρχε. Έβλεπα μόνο ολόχρυσο φως, σα να μπήκε ο ήλιος στο σπίτι μου.

"Παναγιά μου, εσύ; Και βέβαια, μπορείς να περάσεις!"

Μετά, ξύπνησα.

Πέρασε η μέρα, ήρθε το βράδυ, ο άντρας μου κοιμήθηκε, ο γιος μου σχόλασε, εγώ καθόμουνα στον υπολογιστή.

Δε θυμάμαι ώρα. Μετά τις 12 ήταν και στο σπίτι μου γινόταν πανζουρλισμός απ' τις φωνές. 3 άντρες μάλωναν τηλεφωνικώς μ' έναν "φίλο" (νομίζαμε) που η κάμερα κατέγραψε εκείνο το βράδυ πως μας έκλεβε. Κι όχι μία! Ακόμα και 5 φορές την ημέρα, γιατί τον αφήναμε για να πάμε τουαλέτα.

Οι άντρες θηρία, έτοιμοι για ξύλο, θα πήγαιναν σπίτι του. Κι ήταν 3 (είχε έρθει κι ένας φίλος του να δει και να πιστέψει στο βιντεάκι.)

Εγώ, θυμωμένη μεν, συνιστούσα ψυχραιμία. Εκείνοι τίποτα. Προσπαθούσαν μέσω του υπολογιστή μου και με δυο κινητά, να μοιραστεί το βιντεάκι.

Εγώ φώναζα ΟΧΙ! Δεν πρέπει! Έχει οικογένεια, έχει παιδιά, δεν πρέπει. Ηρεμείστε.

Τίποτα αυτοί, προσπαθούσαν να στείλει ο ένας στον άλλον το βιντεάκι, αλλά δεν τα κατάφερναν. Δοκίμασαν και τον υπολογιστή μου.

...Εγώ φώναζα ΟΧΙ, κι όταν είδα πως το ξύλο μπορεί να το έτρωγα εγώ, πήγα στην τουαλέτα και προσευχόμουνα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου, να μην αναμεταδοθεί το βιντεάκι (η απόδειξη) και να μην τον συναντήσουν εν βρασμώ.

Αποτέλεσμα, μπλόκαραν και τα κινητά και το λαπ τοπ, δεν τους έκανε την χάρη. Δεν καταλάβαιναν γιατί. Εγώ ήξερα. Η Παναγιά ήρθε στ' όνειρό μου για να μας αποκαλύψει μια αλήθεια. Αυτό έφτανε. Μέχρι εκεί ο "φίλος" και η ζημιά του.

Η Παναγιά βοήθησε και δεν τον συνάντησαν εκείνο το βράδυ.

Την άλλη μέρα που τον συνάντησαν, 3 άντρες κι αυτός ένας, φτηνά την γλύτωσε.

"Πες τε μου, μόνο: Η Κατερίνα σας ηρέμησε;"

Παραδέχτηκε πολλά, περισσότερα απ' όσα φανταζόμασταν, λεφτά δεν είχε, το ποσό που έκλεψε πολύ μεγάλο, μόνος δρόμος ήταν φυλακή.

Η Προσευχή μου όμως και η Παναγιά, βοήθησε κι εμάς, βοήθησε κι αυτόν.

Άλλαξε πόλη, κρύφτηκε από παντού, νομίζοντας πως θα το μαρτυρήσουμε, κατά καιρούς ερχόταν και μας έδινε πότε 10, πότε 20 ή και 50 ευρώ. Τρέχα γύρευε, δηλαδή, σχετικά με τα ποσά που έκλεβε κάθε μέρα, για δυο χρόνια.

Το βιντεάκι δεν αναμεταδόθηκε ποτέ, το σβήσαμε σε λίγες μέρες.

Αυτά!

Παρασκευή 28 Αυγούστου 2020

Το κέντημα της Παναγιάς και στιγμές



Το κέντημα της Παναγιάς, του Χριστού και των Αγίων μας, είναι κι αυτό ένα ΑΛΛΟ είδους Προσευχής, σίγουρα!

Βοήθειά ΤΗΣ στην κυρία που το κεντάει και σε ΟΛΟΝ τον κόσμο!
Μεγάλη Γιορτή ξημερώνει, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, Βοήθειά μας, μα οι φωτογραφίες μου μ' "έσπρωξαν" να φέρω αυτές, συν κάποιες αόρατες που η Παναγιά "θέλησε" να μην υπάρχουν "αποδείξεις" και να ξεχαστεί η μηχανή στο σπίτι... πράγμα πρωτοφανές για μένα...

...Είχα ανάγκη απόψε να σπάσω την σιωπή, έστω κι έτσι.

Διακοπή.
Το τηλέφωνο χτύπησε, πίνουν στην υγειά μου 4 άντρες, ακούνε ζωντανή μουσική, Κρητικά τραγούδια, ακούω απ' το τηλέφωνο ολόκληρα τραγούδια:
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία, σαν την Παναγιά,
τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και λίγο πριν την μπόρα
πότε θα Φλεβαρίσει...

άκουσα υπέροχες φωνές, ακόμα και της παρέας, παλαμάκια, "χάνεις" μου λένε, "επιλογές είναι αυτές, άλλη φορά. Καλά να περνάτε, χαρά μου η χαρά σας..." κ.λ.π.

Κλείσ' το, φτάνει, κλείνουμε!

Πέμπτη 19 Μαρτίου 2020

ΙΕΡΌΣ ΝΑΌΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΏΣΕΩΣ ΖΑΓΟΡΆΣ - ΚΛΕΙΣΤΑ

***
Ο Μανώλης Χαδίνης λυπημένος στην τοποθεσία Ζαγορά - Πήλιο.
ΙΕΡΌΣ ΝΑΌΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΏΣΕΩΣ ΖΑΓΟΡΆΣ. Ενημερωνουμε τους αδελφούς ενοριτας ότι με απόφαση της Κυβέρνησης σχετικά με την Πανδημία του ΚΟΡΩΝΟΙΟΥ. Η εκκλησία μας Μεταμόρφωση θα είναι κλειστή και δεν θα τελείται καμία ακολουθία από 17 Μαρτίου έως την Δευτέρα 30 Μαρτίου. Ο Πρόεδρος του εκκλησιαστικού συμβουλίου. Πατηρ Δημήτριος Ξυνογαλας.
Σχόλια

***
Ιερός Ναός Μεταμορφώσεως Ζαγοράς Πηλίου.Με ελάχιστους ενοριτας αλλά με πολύ δυνατή προσευχή και πίστη τελέστηκαν οι Β.χαιρετισμοι.Υπεραγια Θεοτοκε φυλατε ημάς.


***











***

***

ΣΧ. Απορώ και εξίσταμαι...
Ούτε 10 άτομα. Να είναι και ΚΛΕΙΣΤΑ;
Κλαίει η Παναγιά.
Λάμπει η Σταύρωση, όταν ο παπα - Δημήτρης είναι κοντά.
Παπα - Δημήτρη μου, λυπήθηκα αφάνταστα.
Ξέρω πόσο λυπάσαι κι εσύ.
Δεν ξέχασα τα κηρύγματά σου:
"Έρχονται δύσκολα χρόνια, κι εκεί θα δοκιμαστεί η πραγματική Πίστη μας", έλεγες.
Να, που ήρθαν...
Ξέρω ότι στις φλέβες σου κυλάει ο Σωτήρας μας!
Άναψε όλα τα φώτα, τουλάχιστον να μην είναι σκοτεινά!
Χτύπα και τις καμπάνες, ν' αντιλαλήσει το βουνό, να προβληματιστούν οι Πιστοί, στο αν η Θεία Κοινωνία και οι Εκκλησιές έχουν μικρόβια...

Ένα "ταρακούνημα" όλοι μας το χρειαζόμαστε.
Αν όχι εσύ, τότε, ΠΟΙΟΣ θα το κάνει;

Να σ' έχει ο Σωτήρας μας, ΚΑΛΑ!
Αντέχει ΕΚΕΙΝΟΣ!
Θα σε προστατεύει και θα σε περιμένει, γιατί σε ξέρει!

Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2020

Προσευχή και "Συμπτώσεις"...

...Λείπουν πολλά απ' τα γραφόμενά μου, απ' την ζωή μου κι απ' τις φωτογραφίες μου.
Δεν προλαβαίνω, έτσι κι αλλιώς, μα "κάτι" θέλω να κρατήσω, μην το ξεχάσω εγώ, κυρίως!

Ώρες ψάχνω στο γιουτιουμπ, μήπως πετύχω ακριβώς τι άκουσα.
Το "ακριβώς", δεν το πέτυχα, ίσως και να μην υπάρχει, άλλωστε ήμουνα κι εγώ... στα χαμένα... μεταξύ Προσευχής, αγωνίας, αϋπνίας, κούρασης, κ.λ.π.

Γνωστό σε όλους μας, πως σε πολλά εκκλησάκια ακούγονται Εκκλησιαστικοί ύμνοι, από κασέτα,
είτε είναι κλειστά, είτε ανοιχτά.

Στην πρώτη μου επίσκεψη, λοιπόν, έφτασα ρωτώντας, ρωτώντας, και αν και μέρα, είχα χαθεί.(Συγγνώμη που δεν μπορώ να το αναπτύξω, προς το παρόν...)

Την δεύτερη φορά ήταν μεσημέρι, το βρήκα πιο εύκολα.

Την τρίτη φορά, ήταν βραδάκι, η αλήθεια είναι πως φοβόμουνα και λιγάκι, δεν έβρισκα άνθρωπο να ρωτήσω...

...Προχώραγα όμως, κι ας ήταν αλλού σκοτάδια, κι αλλού φωτεινά.

...Η "διαδρομή" μου μ' έβγαλε κοντά σε φωνές.

"Εδώ", σκέφτηκα, "κάποιοι είναι, θα ρωτήσω, αν πάω καλά ή μπερδεύτηκα..."

...ΚΑΙ ΦΤΑΝΩ!

Κι ΗΤΑΝ ΑΝΟΙΧΤΟ το εκκλησάκι και η κασέτα, φυσικά!

Θεέ μου, αγαλλίαση!

...Έκανα την Προσευχή μου, άναψα το κεράκι μου, συμπλήρωσα λαδάκι στο καντηλάκι, άλλαξα φυτιλάκι, να κρατήσει όλη νύχτα, κι εκεί, στο νέο άναμμα, ακούω: "Άγιε Εφραίμ, Μεγαλομάρτυς...", από την κασέτα, κι ...................έπαθα, ΣΟΚ!
Με το πέρασμα του ΣΟΚ, άκουσα : "Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν."


...Ενώ έκανα τον Σταυρό μου, υπερσυγκινημένη, αρχίζει ο επόμενος Ύμνος στην κασέτα, κάπως απότομα:
"Ευλογημένη Συ, εν Γυναιξί...!"

...Έπαθα...!
Συγκλονίστηκα!

Ένιωθα σα να έπαιρνα απαντήσεις στις Προσευχές μου...
Ήταν από Ιερέα η Φωνή, δεν ταιριάζει με τα βιντεάκια που βρήκα, αλλά θα τα φέρω.
Οι ποιο έντονες φράσεις, είναι ΜΟΝΟ, αυτές που συγκράτησα. Λες και σε ΟΛΑ τα υπόλοιπα λόγια, τα αυτιά μου ήταν βουλωμένα!

...Έφυγα συγκλονισμένη και μάλλον "πετώντας", γεμάτη δέος!
Εύκολα βρήκα την έξοδο, χωρίς ανθρώπινο φόβο, για όπου συναντούσα σκοτάδια και ερημιές.
...Δεν ξέρω τι είναι "ΣΥΜΠΤΩΣΗ" και τι είναι "ΑΝΩΤΕΡΟ", το καταγράφω, όμως!
Για μένα η Ορθόδοξη Πίστη μας, είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ!
(...Εγώ... Τί να σας δείξω, ΤΙ; ΤΙ, ν' αποδείξω, ΤΙ;)

***


Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΕΦΡΑΙΜ (με γράμματα)


***


"ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥ ΕΝ ΓΥΝΑΙΞΙ"Π.ΜΠΕΡΕΚΕΤΗ.ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

***

Κυριακή 10 Μαρτίου 2019

ΟΛΑ είναι μέσα μας!

***
Και ο μήνας είχε 8 και γιορτάζαν οι γυναίκες, λέει.
Φουλ "ενισχυμένη" μέρα και νύχτα...



Κι οι καμπάνες του Αγίου Νεκταρίου χτύπαγαν, γιατί υποδέχτηκαν αντίγραφο της εικόνας της Παναγίας της Γερόντισσας, κι ενώ περπατώντας έτρεχα και ρύθμιζα την μηχανή μου σε σέπια, για να μην ανάψει φλας στην εκκλησία, είδα από μακριά το άσπρο άλογο!...

Ζουμ και ξανά ζουμ, οι αντοχές της μηχανής μου, θόλωναν, μαζί με τα μάτια μου...
...Μέχρι που και το άλογο, με αντιλήφθηκε, σταμάτησε να τρώει και γύρισε και με κοίταζε από μακριά...
Με είχε "ακούσει", με είχε νιώσει!










ΣΤΟΠ και ΠΑΝΤΑ νοερή ή και εξωτερική Προσευχή, στο ακριβές σημείο του από κει, που με σταμάτησε σαν Γυναίκα, η ίδια η Παναγία και μου ζήτησε να της δείξω τον δρόμο για την Ευαγγελίστρια, κατεβαίνοντας... το μεσημέρι, πριν πολλά χρόνια.

Κι από δω, το ίδιο βράδυ, η Ίδια Γυναίκα Παναγιά, με έσωσε και τράβηξε τον γνωστό της δρόμο, προς το Μοναστήρι της Γοργουπήκοου!

Κι από τότε, πάντα με τα πόδια και Στάση νοερή, όταν οδηγούνε άλλοι!


Κι είδα τον θάλαμο και θυμήθηκα την Γιώτα και το βιβλίο (ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ, ΕΔΩ) των ξενιτεμένων Ελλήνων που είχα μέσ΄την τσάντα μου, για να μη χασομεράω, να διαβάσω μετά, μέσ' τα λεωφορεία, όσο!
Επιβαλλόταν ένα "κλικ"!
Ήταν "απόδειξη" αγάπης προς όλους!
Γνωστοί, άγνωστοι, πλούσιοι ή φτωχοί, ταλαντούχοι ή όχι, κοντά ή μακριά, η Ελλάδα και η Πίστη μας ενώνει!



Πασχαλούδες, λαδάκι και μεγάλο καθαρό ποτήρι, κι άναμμα καλό του καντηλιού, να φέγγει όλον τον κόσμο, στα σκοτάδια της νύχτας...!


Σέπια και γρήγορα... ας είναι!







Δευτέρα 30 Ιουλίου 2018

Η Παναγία του Αγίου Νεκταρίου

...Κάπου είχα πάει για να βοηθήσω... σε κάποιες "δουλειές".
Φορούσα ένα πρόχειρο φουστάνι, σαγιονάρες, σακούλες, σακουλάκια...

...Κάποια στιγμή άκουσα την καμπάνα του Αγίου Νεκταρίου.
"Δεν πειράζει Άγιε Νεκτάριε, πάρ' το σαν Προσευχή, πες ότι ήρθα..." είπα από μέσα μου.

Ήμουνα αρκετά κοντά, μα δεν προλάβαινα...
Ήμουνα και βρώμικη και ιδρωμένη, όχι απ' την κούραση, αλλά απ' το γρήγορον... της "δουλειάς".

...Κι όταν είπα "τέλος, ότι μπορούσα, έκανα", είπα, ας περπατήσω λίγο παραπάνω, ας περάσω απ' τον Άγιο Νεκτάριο, κι ας είναι κλειστά.








































Σα χαζό, ενώ είδα την πόρτα ανοιχτή, ρώτησα «αν είναι ανοιχτά», εννοώντας, αν προλαβαίνω, μήπως η εκκλησία έκλεινε.

«Ανοιχτά είναι, προλαβαίνετε…»
…Ανέβαινα τα σκαλιά, συγκινημένη. «Συγγνώμη, Άγιε Νεκτάριε, δέξου με, έτσι. Ξέρεις, ΕΣΥ!» Του είπα, κοιτάζοντάς ΤΟΝ, ΨΗΛΑ, έξω απ’ την εξώπορτα, ενώ ήδη είχα αφήσει σε μια γωνίτσα τα σακουλάκια μου…

Μπήκα, δεν ήταν κανείς μέσα στην Εκκλησία. Απ’ το γραφείο των Ιερέων ακούγονταν συζητήσεις, ήμουνα μόνη λοιπόν, προλάβαινα ν’ ανάψω κεράκια, να ψάξω Αν ήρθαν οι εικόνες που έλειπαν για Αναπαλαίωση, να Προσευχηθώ, ακόμα και να φωτογραφήσω.

Ένιωθα μέσα μου τον χρόνο να φεύγει, κι ότι έπρεπε να προλάβω.
Ίσως οι Ιερείς έβγαιναν απ’ το γραφείο κι έπρεπε να κλειδώσουν και να φύγουν.

Καθώς έπαιρνα τα κεριά η ματιά μου πήρε μια γυναίκα που φορούσε μακρύ θαλασσί φόρεμα να περπατάει απ’ τον δεξί διάδρομο προς την έξοδο.
«Υπάρχει κι άλλη κυρία, ας μην αγχώνομαι, θα προλάβω», σκέφτηκα από μέσα μου.
Καθώς άναβα τα κεριά μου, η ματιά μου πήρε απ’ την ροή της φιγούρας της κυρίας, είδα μόνο τα χέρια της, κρατούσε μία ή δυο αναμμένες κοντές χοντρές λαμπάδες και πήγαινε ευθεία.
Παραξευνεύτηκα. «Μα βάλανε κηροπήγια κι πό κει;»
Γρήγορες σκέψεις ήταν αυτές, η ματιά μου είχε δει, ήδη, πως η κορνίζα του Αγίου Νεκταρίου, είχε εικόνα!
«ΆΡΑ, ήρθε!»
…Σα χαζό, ενώ τράβηξα κατά κει, Σ’ ΕΚΕΙΝΟΝ, γύρισα την πλάτη μου να δω, ΑΝ είχε έρθει και η εικόνα με την ΠΑΝΑΓΙΑ και τον Χριστό!
ΚΙ ήταν ΕΚΕΙ, κι έτρεξα να την ασπαστώ, και μέσα απ’ την εικόνα αντανκαλούσαν δυο χοντρά κεριά.
Σκέφτηκα ότι μάλλον αντανακλά το μεγάλο κηροπήγιο από πίσω Της. (Απ’ την είσοδο).
Τότε όμως, θυμήθηκα και την κυρία…
Κοίταξα καλύτερα στον διάδρομο.
Μα πού να πήγε; Η λογική μου την φαντάζονταν ότι θα κάθονταν στις καρέκλες, κάτω απ’ τον Άγιο Γεώργιο, αφού δεν πέρασε από μπροστά μου.
Δίπλα η σκάλα κλειστή, δεν ανέβηκε… λες κι άνοιξε ο τοίχος και την έκρυψε!
«Ιδέα μου», σκέφτηκα και πήγα στην παλιά θέση του Αγίου Νεκταρίου, κι είδα ζωγραφική!
!
;
Χαιρέτησα τον Προφήτη Ηλία και μέσα Του «έβλεπα» και τον Άγιο Νεκτάριο.
«Δεν πάω καλά», σκέφτηκα και γύρισα πίσω μου.
Ευτυχώς για την λογική μου (και τα λογικά μου…) ο Άγιος Νεκτάριος η παλιά εικόνα η απέναντι της Παναγιάς, είχε μεταφερθεί, ΕΚΕΙ!
ΚΙ οι δυο αναπαλαιωμένες. (Του Προφήτη Ηλία είχε γίνει νωρίτερα).
Τότε, έτρεξα πάλι στον Άγιο Νεκτάριο, την εικόνα που ήταν σχεδόν κρυμμένη, τόσα χρόνια στην γωνία, (και τώρα ήταν απέναντι απ' την Παναγιά), Τον ξαναχαιρέτησα και ναι, μου φάνηκε σα να μου χαμογελά…
(Έτσι κι αλλιώς, ήμουνα για γέλια… δικαίως!)
Να μην τα πολυλογώ, έβγαλα κι άλλες φωτογραφίες Αγίων. Είχα χρόνο να περιεργαστώ τον Ιερό Ναό, κι εκτός από έναν επίτροπο, δεν είδα άλλον άνθρωπο και κυρίως, γυναίκα, με θαλασσί μακρύ φόρεμα…
Όταν το συνειδητοποίησα… ΚΑΛΑ, βούρκωσα, κι έκανα τον Σταυρό μου.
Έμεινα εκεί, να κοιτάζω τον τοίχο, την σκάλα και την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό.

Είχα συγκλονιστεί.
Έπρεπε να το πω.
Το είπα κι εκεί, το λέω κι εδώ.

«Κάποιο όραμα Αγίας ή της Παναγίας, είδες.»
«Της Παναγίας», κι είμαι σίγουρη, πια.
Εκείνη ήταν!
Έτσι φευγαλέα είχα δει και το όραμα του Αγίου Εφραίμ, όταν είχα πρωτοπάει στο μοναστήρι του.
Την Παναγία την είχα δει την ίδια μέρα, δυο φορές, ως Άνθρωπο, όμως, εφόσον μιλήσαμε, (και μ’ έσωσε στον Περιφερειακό) οι εξαφανίσεις της όμως, στο τέλος, είναι που κάνουν τις διαφορές στα οράματα.
Γραμμένα είναι όλα, απόψε προσθέστε κι αυτό.
ΜΕΓΑΛΗ Η ΧΑΡΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ!
Να μας Βοηθάει!
Κι Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΜΑΣ… μάλλον… ΣΙΩΠΑ…
Να μας Σ’χωρέσει!...
ΚΙ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΣ, ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ για μας, όταν τους το ζητάμε, μας Προστατεύουν και μας ΔΕΙΧΝΟΥΝ τον «ΔΡΟΜΟ»…