Η καμπάνα του Αγίου Νεκταρίου, απόψε, χτύπαγε σαν τρελή.
"Καλούσε... κόσμο", μα καθένας στον κόσμο του...
Μέχρι και ο άντρας μου, ενώ έφευγε, γύρισε πίσω να με ρωτήσει: " τι είναι αύριο;"
" 3 έχει αύριο; Κάτι σημαντικό, σίγουρα, μα δεν θυμάμαι. Κάτσε να δω το ημερολόγιο." είπα και κοίταξα αυτό που ξεφυλλίζουμε με τα ποιήματα, μα έγραφε μόνο Ανθίμου και Χαρίτωνος.
...Δεν μου έλεγαν "κάτι", εφόσον δεν τους "γνωρίζω", αλλά η καμπάνα επέμενε να "καλεί" και κατάλαβα πως κάποια "σημαντική" αγρυπνία έχει.
Ήξερα πως δεν θα πήγαινα, δεν προλάβαινα, μένω και μακριά, έχω "δικαιολογίες"...
Εύκολα βρίσκουμε απ' αυτές.
...Κι ύστερα, όταν έφυγε και το παιδί, έψαξα στο ίντερνετ και έμαθα πως αύριο, μαζί με τόσες άλλες γιορτές, είναι και Η Ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων, του Αγίου Νεκταρίου...!
...Τότε κατάλαβα κάποια σημάδια που μου έδινε σήμερα και χθες που δεν τα πήρα σοβαρά, όσο θα έπρεπε.
...Αποφάσισα τελευταίως, να μην στέκομαι πολύ σ' αυτά...
Ότι είναι να φανεί, θα "φανεί".
...Και "φάνηκε".
ΠΟΛΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ και ΠΟΛΥ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΜΟΥ, κι ας μην φαίνομαι καλό παιδί...
ΕΚΕΙΝΟΣ, ΞΕΡΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ!
Επί τη ευκαιρία, θα φέρω φωτογραφίες απ' την τελευταία φορά που πήγα τον Ιούλη, γιατί λείπω και εκτός Βόλου. Σ' όποια Εκκλησία κι αν πάω ή εξωκλήσι, είναι πανταχού ΠΑΡΟΝ, όπως και στο εικονοστάσι μου, ακόμα και στο μαξιλάρι μου...
Έναν πρόλογο για τον Ιούλη:
Εκείνη την μέρα, ήξερα πως δεν θα προλάβαινα την Εκκλησία ανοιχτή, γιατί 12 κλείνει.
Παρ' όλα αυτά, πήρα ταξί, μαζί με πολλές βαριές σακούλες, με νερά, λάδια, καθαριστικά, κ.λ.π. για το αγαπημένο προσκυνητάρι.
Πήρα και μια σακούλα λουλούδια, λάδι, φυτιλάκια, κ.λ.π. και θα τα κρέμαγα στην κλειστή πόρτα του Αγίου Νεκταρίου.
12 και 10. Πολύ αργά.
Στον ταξιτζή είπα: "ΆΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ"! Μπορεί και να Τον προλάβω ανοιχτό!"
"Να σε περιμένω; Έχεις πολύ βάρος να κουβαλήσεις μετά." μου είπε ο ταξιτζής που έτυχε να είναι και γνωστός.
"Όχι, φύγε. Δεν βιάζομαι μετά. Θα τα καταφέρω. Έχω κατέβει και με τα πόδια, άλλες φορές."
***
Πάμε φωτογραφίες και μετά στο "αλογάκι"...
Η συγκίνησή μου που ήταν ανοιχτά, δεν περιγράφεται...
ΤΟΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΣΑ, μέσα απ' τα βάθη της ψυχής μου....
Δυο κοπέλες εμφανίστηκαν μπροστά μου.
"Είμαστε εθελόντριες. Τώρα δεν έχουμε νεωκόρο... Με την ησυχία σας! Δεν βιαζόμαστε! Ανάψ' τε το κεράκι σας..."
Δεν είχα λόγια, μουγκάθηκα. ( Ήθελα να τις πω, πόσο τις ζήλευα για τον Ιερό εθελοντισμό τους, μα σαν ανάξια που είμαι, δεν το ξεστόμισα. Είπα μόνο: "ΜΠΡΑΒΟ ΣΑΣ, ΑΞΙΕΣ! ΒΟΗΘΕΙΑ ΣΑΣ!)
Στόλισα όσες εικόνες έφταναν τα τριαντάφυλλά μου. Κράτησα μόνο ένα και για το προσκυνητάρι, όσο μπορούσα πιο γρήγορα, για να μην εκμεταλλευτώ την καλοσύνη τους να με περιμένουν.
...Εκεί που χαιρετούσα, άκουσα τις κοπέλες: "Ένα αλογάκι της Παναγίτσας! Να το πιάσουμε, να το βγάλουμε έξω...."
...Εκεί, βρήκα φωνή.
"Αφήστε το! Ο παπά - Δημήτρης στον Λυκαβηττό, που πήγε στην Θεία Κοινωνία και στην Ιερή Λαβίδα, το είπε: "Θαύμα!"
"Αλογάκι" μπήκε μέσα στο Άγιο Ποτήριο και κάθισε στην μερίδα του Χριστού!
"Θα ήρθε μαζί με τα λουλούδια μου... Τ' απόγευμα θ' ανοίξετε. Δε νομίζω να κάνει κάποιο κακό!"
"Βλέπετε κι εσείς τον παπα - Δημήτρη;"
"Το βλέπω κι αυτόν και άλλους!"
Φωτογράφησα κι ύστερα το αλογάκι εξαφανίστηκε. Δεν είδαμε που πήγε. Πέταξε.
"Περπατούσε" πάντως, πάνω απ' το τζάμι που φυλάσσονται τα Ιερά Οστά Του, κι εμείς οι Πιστοί, ασπαζόμαστε.
***
...Και ερχόμαστε στο χθες το βράδυ (δηλ. ξημερώματα 2 Σεπτέμβρη) που είδα ένα πράσινο αλογάκι, πάνω στο προσκυνητάρι μου.
Φοβήθηκα μην καεί, αλλά μην το δει και η γάτα μου και το κυνηγήσει...
Το παρακολουθούσα και πριν απομακρυνθεί πολύ, ξύπνησα τον άντρα μου να το βγάλει προσεκτικά έξω.
Αυτά!
Βοήθειά μας ο Άγιος Νεκτάριος!
Βοήθειά μας τα πράσινα αλογάκια της Παναγίτσας! (ΚΑΛΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΕΙΝΑΙ. Οι καφέ ακρίδες, λένε, πως είναι φτώχεια, όπως και τα πολλά μυρμήγκια που φέτος περπατάνε στους δρόμους, ακόμα και με φτερά!)
Υγ. Να που ο Άγιος Νεκτάριος ήθελε προτεραιότητα στις φωτογραφίες μου... ! και στην ζωή μου!
...Ανίκανη... αμαρτωλή, μα τολμώ να ΤΟΝ ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ, να κάνει σύντομα ΚΑΛΑ, τον Πανάγο εξ' αίματος και τον Δημήτρη εξ' αποστάσεως, μα φίλο καρδίας...
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ και Σ'ΧΩΡΑ ΜΕ, ΑΓΙΕ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥ ΝΕΚΤΑΡΙΕ!
... "τολμώ"...
δημόσια...
...να ΠΑΡΑΚΑΛΕΣΩ...
"Προστασία" στην Υγεία του Φίλου...
...Σωτήρα ΜΟΥ, ΕΣΥ, ξέρεις, ΚΑΛΥΤΕΡΑ...
...Ότι ΣΟΥ "ΧΡΩΣΤΩ", δημόσια, εδώ, "όσο κι αν το καθυστερήσω",... πεσ' ΤΟ, πως ήταν Προσκύνημα για τον Κ, κι ας μην ήξερα την "μπόρα" του... (ΔΕΣ, ΕΚΕΙ)
...Ξέρω ήδη, πως ΕΙΣΑΙ, Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ ΤΟΥ!...
(...Ανατρίχιασα...
Δεύτερη φορά.
Ας είναι χαράς είδηση, η τρίτη!
...Σ'χώρα με και για αυτό το "είδος"... της Προσευχής...
Ξέρω πως "ΑΚΟΥΣ" και τα βουβά... μα έτσι... "ακούνε" κι άλλοι...!)
Πήγα στο φεις να δω καμιά είδηση. Κορυφαίες αναρτήσεις πρωταγωνιστεί το survivor.
Δεν βλέπω τηλεόραση, δεν είδα, δεν ξέρω, δεν κατηγορώ.
Παλιότερα δεν έχανα τίποτα, αλλάζει ο άνθρωπος μεγαλώνοντας, πήγα να βγω και πέτυχα αυτή την Προσευχή μιας γιαγιάς!
Δεν το βρίσκω τυχαίο, θέλω να συμπροσευχηθώ κι εγώ για το εγγόνι της, να ξεπεράσει ΟΛΑ του τα προβλήματα και συνάμα να γράψω παρακάτω, ένα θαύμα του Αγίου που έκανε τελευταία σε έναν δικό μου άνθρωπο και είχα κατά νου, να το καταγράψω.
Μεγάλη η Χάρη Του, να βοηθάει όλον τον κόσμο και να προσέχει την αγαπημένη μας Λέσβο!
(Υγ. Έσβησα το όνομα της γιαγιάς, γιατί μετά πρόσεξα ότι είναι κλειστή η ομάδα, κι ίσως δεν έχω δικαίωμα αναδημοσίευσης, μα είναι Συνπροσευχή, για ΚΑΛΟ είναι, αδυνατώ να το σβήσω, ας με συγχωρήσουν, παρακαλώ! )
Άγιε του θεού Ταξιάρχη σε παρακαλώ από καρδιάς το εγγόνι μου να ξεπεράσει το πρόβλημα του σε παρακαλώ κάνε το θαύμα σου
*****
Απόγευμα ήταν κι ένα μηχανάκι μ' ένα ζευγάρι πήγαινε στην πορεία του, ευθεία. Τα παιδιά δεν φορούσαν κράνος, ένας δρόμος χώριζε τα σπίτια τους και πήγαιναν απ' το ένα σπίτι στο άλλο.
Δε ξέρω και να τα περιγράψω σωστά, αν και είδα το σημείο, και τα ξερά αίματα, μέρες μετά.
Από ανηφόρα και με στοπ, από αριστερά, βγήκε μια κοπέλα με αυτοκίνητο και τους χτύπησε.
Την κοπέλα στο γόνατο (το τσάκισε) και μηχανάκι και παιδιά έπεσαν κάτω.
Το αγόρι χτύπησε στο κεφάλι, χιλιοστά το χώριζαν απ' το κράσπεδο. Λίγο ακόμα και θα έμενε στον τόπο.
Αίματα άρχισαν να τρέχουν στο πρόσωπό του, πρόλαβε να προσευχηθεί, έχοντας ακόμα τις αισθήσεις του.
Κι εκεί, πριν τις χάσει, είδε ένα αυτοκίνητο να σταματά. Άνοιξε η πόρτα, κατέβηκε ένας κύριος, ήταν χειρούργος ορθοπεδικός Μεγάλου Νοσοκομείου Αθηνών.! του έδωσε τις πρώτες βοήθειες, σταμάτησε την αιμορραγία, ετοίμασε τα παιδιά και τα δυο και τα πήρε έτοιμα και σωσμένα το ασθενοφόρο και τα πήγε Νοσοκομείο.
"Ο Άγιος Ταξιάρχης με έσωσε!" μου είπε. "Οκτώ ράμματα μόνο, αλλιώς θα κλαίγατε..."
"Πώς το ξέρεις αγόρι μου, ότι σ' έσωσε Αυτός ο Άγιος;"
Η κοπέλα μου τον έχει Προστάτη της, τον επισκέπτεται συχνά, και λίγο πιο πέρα από κει, έχει ένα Προσκυνητάρι αφιερωμένο Σ' Εκείνον!"
...Δεν αμφέβαλλα, φυσικά, απλά ήθελα ν' ακούσω!
Ξέρω την Δύναμη του Αγίου, έχω πάει κι εγώ στον Ταξιάρχη τον Μανταμάδο, Τον είχα δει να κοκκινίζει (χρόνια πολλά πίσω, τα παιδιά μου ήταν μικρά), έχω ακούσει για πολλά Θαύματά Του, έχει κάνει και σε άντρα φίλης μου Θαύμα και του έχει τάξει το σπαθί της.... (δε ρώτησα αν μπόρεσε ακόμα, να το πάει.)
Μεγάλη η Χάρη Του, Τον ευχαριστώ κι εγώ που προστάτεψε με τις φτερούγες Του αυτά τα δυο παιδιά!
Θαύμα ήταν ΘΑΥΜΑ!
Δεν περνάνε τυχαία οι πραγματικοί γιατροί στον δρόμο, όταν σε τρακάρουν...!
Δεν το έγραψα στην ώρα του, γιατί και τότε έλειψα πάλι, δεν το είχα εμπεδώσει στις μεγάλες του διαστάσεις.... από πόση στεναχώρια μας γλύτωσε!...
Τον Ευχαριστούμε και τον Δοξάζουμε, έτσι κι αλλιώς!
