Άγιε μου Γιώργη, Θαυματουργέ,

 

... άργησα πολύ να ζητήσω την Βοήθειά σου για τον Γιώργη... δημοσίως.

"Γιάτρεψέ τον", είναι νέο παλικάρι...

Και την Λενιώ...

...Και ΟΛΟΥΣ όσους ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ και ΠΡΕΠΕΙ...

Άγιος Γεώργιος - Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα

***
στ) Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα
Στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας και στην πόλη Αλαγία βασίλευε κάποιος Σέλβιος που ήταν πολύ Χριστιανομάχος. Είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για ν' αρνηθούν την πίστη τους και έπειτα τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα κατάτρωγε. Οι κάτοικοι είχαν πανικοβληθεί και απόφευγαν να περνούν από εκεί. Κάποτε ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε για να σκοτώσει το άγριο θηρίο. Όμως δεν πέτυχε και επέστρεψε άπρακτος.

Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκοντα πήγαν να τον ρωτήσουν γιατί δεν μπόρεσε να βρει τρόπους να εξοντώσει το θηρίο. Τότε ο βασιλιάς ύστερα από συμβουλή που του έδωσαν οι ιερείς των ειδώλων, είπε στο πλήθος: «Γνωρίζετε ότι επιχειρήσαμε αρκετές φορές να σκοτώσουμε το θηρίο και δεν το κατορθώσαμε, γιατί έτσι ήταν το θέλημα των Θεών. Τώρα λοιπόν, σύμφωνα με την εντολή τους, θα πρέπει ο καθένας μας να στέλλει το παιδί του για να το τρώει ο δράκοντας. Ακόμα και εγώ θα στείλω την μοναδική μου κόρη, όταν έλθει η σειρά της». Έτσι, λοιπόν, ο λαός υπάκουσε στην διαταγή του βασιλιά γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώτικα. Έστελναν, δηλαδή τα παιδιά τους με δάκρυα και με θρήνους να καταβροχθίζονται από το θηρίο.

Όταν ήλθε και η σειρά της κόρης του βασιλιά, ξετυλίχθηκαν τραγικές σκηνές. Ο βασιλιάς κτυπούσε το στήθος του και το πρόσωπο του, τραβούσε τα γένια του και με λυγμούς έλεγε: «Αλίμονο σε μένα τον ταλαίπωρο! Τι να πρωτοκλάψω γλυκό μου παιδί; Το χωρισμό μας ή τον ξαφνικό σου θάνατο που θα δω σε λίγο; Τι να πρωτοθρηνήσω, αγαπημένο μου παιδί, το κάλλος σου ή τον τρόμο, που σε λίγο θα νοιώσεις σαν σε κατασπαράζει το θηρίο; Αλίμονο, κόρη μου, που έλαμπες σαν πολύφωτη λαμπάδα στο παλάτι μου και περίμενα την ώρα που θα γιόρταζα τους γάμους σου. Πού θα βρω πια παρηγοριά και πως θα ζήσω μακριά σου; Τι την θέλω την ζωή και τα παλάτια χωρίς εσένα;» Αυτά έλεγε ο απαρηγόρητος βασιλιάς. Έπειτα γύρισε προς το πλήθος και είπε: «Αγαπητοί μου φίλοι και άρχοντες, σας ζητώ να με συμπονέσετε. Σας προσφέρω πλούτη όσα θέλετε και ακόμα την βασιλεία μου, αλλά να μου κάνετε μια χάρη. Να μου χαρίσετε το μονάκριβο παιδί, αλλιώτικα αφήστε και εμένα να πάω μαζί της». Κανένας όμως δεν συγκινήθηκε από τα λόγια του βασιλεία, γιατί αυτός ήταν που έβγαλε την διαταγή, για να βρίσκουν τα παιδιά του τέτοιο οικτρό τέλος. Έτσι με μια φωνή όλοι του είπαν, ότι έπρεπε να εφαρμοστεί και στο παιδί του η διαταγή του.

Σαν δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο βασιλιάς, την συνόδευσε μέχρι την πύλη της πόλης. Αφού την αγκάλιασε και την φίλησε, την παρέδωσε στους ανθρώπους για να την οδηγήσει στην λίμνη. Πραγματικά οι άνθρωποι την άφησαν και έφυγαν. Ο λαός έβλεπε μέσα από τα τείχη την κόρη που καθόταν κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το θηρίο για να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο μέγας Γεώργιος, που δεν είχε ακόμη ομολογήσει την Χριστιανική του πίστη, ήταν κόμης και αρχηγός στρατιωτικής μονάδας στο στράτευμα του Διοκλητιανού. Επέστρεφε μάλιστα στην Καππαδοκία από μια εκστρατεία που έκανε μαζί με τον Διοκλητιανό. Από Θεού θέλημα πέρασε και από την λίμνη και όταν είδε το νερό, θέλησε να ποτίσει το άλογο του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει ασταμάτητα και να διακατέχεται από αγωνία και τρόμο, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλεγε και ακόμη ποιος ήταν ο λόγος που την παρακολουθούσε ο λαός μέσα από τα τείχη. Η κόρη του είπε ότι αδυνατούσε να του διηγηθεί τα όσα συνέβησαν και τα όσα επρόκειτο να συμβούν και τον παρακάλεσε να καβαλήσει το άλογο του και να φύγει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε γιατί κινδύνευε να χάσει την ζωή του και ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμενε να μάθει τι της συνέβηκε. Και αυτή του είπε: «Είναι μεγάλη η αφήγηση, κύριε μου, και δεν μπορώ να σου τα αφηγηθώ όλα με λεπτομέρειες. Μόνο σου λέγω και σε παρακαλώ να φύγεις τώρα αμέσως για να μην πεθάνεις άδικα μαζί μου». Και ο Άγιος της είπε: «Πες μου την αλήθεια, γιατί κάθεσαι εδώ και ορκίζομαι στον Θεό, που πιστεύω εγώ , ότι δεν θα σε αφήσω μόνη, αλλά θα σε ελευθερώσω από τον θάνατο, αλλιώτικα θα πεθάνω και εγώ μαζί σου».

Τότε η κόρη αναστέναξε πικρά και διηγήθηκε στον Άγιο τα όσα συνέβησαν. Αφού άκουσε εκείνος τα γεγονότα, ρώτησε την κόρη: «Σε ποιο Θεό πιστεύουν ο πατέρας σου και η μητέρα σου και ο λαός;» Και εκείνη του αποκρίθηκε: «Πιστεύουν στον Ηρακλή και στην μεγάλη θεά Άρτεμη». Ο άγιος τότε της είπε: «Από σήμερα να μην φοβάσαι ούτε και να κλαίς. Μόνο πίστεψε στον Χριστό, που πιστεύω εγώ, και θα δεις την δύναμη του Θεού μου». Η βασιλοπούλα απάντησε στον Άγιο: «Πιστεύω, κύριε μου, μ' όλη μου την ψυχή και μ' όλη μου την καρδιά». Ο Άγιος συνέχισε: «Έχε θάρρος στον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και την γη και την θάλασσα διότι ο Χριστός πρόκειται να καταργήσει την δύναμη του θηρίου και θα ελευθερωθούν και ακόμα θα διώξουν τον φόβο του θηρίου όλοι οι κάτοικοι του τόπου αυτού. Μείνε, λοιπόν, εδώ και μόλις δεις το θηρίο να έρχεται, φώναξε μου».

Τότε ο Άγιος έκλεινε τα γόνατα του στη γη και αφού σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό προσευχήθηκε και είπε: «Ο Θεός ο Μεγάλος και Δυνατός που κάθεται πάνω στα χερουβίμ και επιβλέπει αβύσσους, που είναι ευλογητός και υπάρχει στους αιώνες, συ γνωρίζεις ότι οι καρδίες είναι μάταιες, Συ φιλάνθρωπε Δεσπότη και κύριε επίβλεψε και τώρα σε μένα τον ταπεινό και ανάξιο δούλο σου και φανέρωσε μου τα ελέη σου. Κάνε να υποτάξω το φοβερό αυτό Θηρίο για να γνωρίσουν όλοι ότι υπάρχεις μαζί μου και ότι είσαι ο μόνος αληθινός Θεός». Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που του είπε. «Εισακούστηκε η δέηση σου Γεώργιε, και κάνε όπως θέλεις, διότι εγώ θα είμαι πάντοτε μαζί σου». Μόλις τελείωσε την προσευχή του ο Άγιος, φάνηκε το άγριο θηρίο. Όταν το είδε η κόρη φώναξε: «Αλλοίμονο μου , κύριε μου! Έρχεται το θηρίο για να με κατασπαράξει».

Τότε ο Άγιος έτρεξε για να συναντήσει το θηρίο. Ήταν το θηρίο φοβερό. Έβγαζε από τα μάτια του φωτιά και ήταν τόσο εξαγριωμένο και απαίσιο που παρουσίαζε θέαμα τρομερό. Αμέσως ο Άγιος έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο» . Έτσι και έγινε. Ο φοβερός δράκοντας με τα μεγάλα δόντια έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και βρυχούταν. Μόλις η βασιλοπούλα είδε το θέαμα, ένοιωσε χαρά μεγάλη. Και ο Άγιος της είπε: «Βγάλε την ζώνη σου και δέσε με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό». Αμέσως τότε η κόρη άφοβα έβγαλε την ζώνη της και έδεσε το δράκοντα, και ευχαριστούσε τον Άγιο που την γλίτωσε από τον βέβαιο θάνατο. Ο Άγιος αφού ανέβηκε στο άλογο του, είπε προς την βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, την κόρη δηλαδή να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. «Μη φοβάσθε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας» τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν όλοι απορημένοι και περίμεναν να δουν τι θα τους δείξει. Τους προέτρεψε λοιπόν, να πιστέψουν στον αληθινό Θεό και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Αφού σήκωσε το χέρι του κτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα αφού πήρε από το χέρι την βασιλοπούλα, την παρέδωσε στον βασιλιά. Όλοι ένοιωσαν μεγάλη και ανέκφραστη χαρά και αφού γονάτισαν, κατάφιλούσαν τα πόδια του Αγίου και ευχαριστούσαν τον Πανάγαθο Θεό, διότι τους ελευθέρωσε από το Θηρίο κι έτσι σταμάτησε η θυσία των παιδιών τους.

Ο Άγιος κάλεσε από κάποια πόλη της Αντιόχειας τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά και τους άρχοντες και όλο το λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες.

Αφού λοιπόν βαπτίστηκαν όλοι και έγινε μεγάλη χαρά στη γη και στον ουρανό, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία στο όνομα του Θεού. Ο Άγιος πήγε να την δει. Μόλις μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, βγήκε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζετε μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος αφού αποχαιρέτησε τον βασιλιά και το λαό, έφυγε για την πατρίδα του την Καππαδοκία. Στο δρόμο του συνάντησε το διάβολο μετασχηματισμένο σε μορφή ανθρώπου. Κρατούσε δύο ραβδιά στα οποία στηριζόταν σαν γέρος. Φαινόταν μάλιστα σαν νικημένος και καταφρονημένος στρατιώτης. Είπε, λοιπόν με ταπείνωση στον Άγιο: «Χαίρε Γεώργιε». Ο Άγιος αμέσως κατάλαβε ότι ήταν ο διάβολος και του είπε: «Ποιος είσαι και πώς με ξέρεις; Αν δεν ήσουνα ο πονηρός διάβολος δεν θα μπορούσες να με ξέρεις, αφού ποτέ ξανά δεν με έχεις δει». Ο διάβολος απάντησε: «Πώς τολμάς να υβρίζεις του αγγέλους του Θεού και ρωτάς ποιος είμαι εγώ; Μάθε να μιλάς καλά». Ο Άγιος τότε αποκρίθηκε: «Αν είναι έτσι όπως μου τα λες και είσαι Άγγελος, ακολούθησε με. Αν όμως είσαι πνεύμα πονηρό, να μην μετακινηθείς από την θέση σου». Μόλις τέλειωσε το λόγο του αυτό ο Άγιος, ο διάβολος βρέθηκε δεμένος και φώναξε δυνατά: «Αλλοίμονο μου! Τι κακή ώρα ήταν αυτή που σε συνάντησα! Τι κακό έπαθα να πέσω στα χέρια σου ο ταλαίπωρος!».

Ο Άγιος βεβαιώθηκε ότι ήταν πνεύμα πονηρό και του είπε: «Σε ορκίζω στο Θεό να μου πεις τι επρόκειτο να μου κάνεις». Και ο δαίμονας είπε: «Εγώ, Γεώργιε, είμαι από το δεύτερο τάγμα του Σατανά και όταν ο Θεός έκαμε τον ουρανό και διαχώριζε τη γη από τα νερά ήμουνα παρών. Εγώ έκαμα φοβερές βροντές και αστραπές, εγώ έδεσα κεφαλές και τώρα από την περηφάνια μου κατάντησα κάτω στον Άδη και έγινα δαίμονας. Αλλοίμονο μου , Γεώργιε, γιατί ζήλεψα τη χάρη που σου δόθηκε και ήθελα να σε παραπλανήσω για να με προσκυνήσεις. Αλλά πλανήθηκα. Αλλοίμονο μου τι κακό εζήτησα να πάθω και δεν μπορώ να λυθώ. Σε παρακαλώ Γεώργιε, θυμήσου την προηγούμενη μου ευτυχία και μη με αφήσεις να επιστρέψω στην άβυσσο γιατί σου τα είπα όλα». Τότε ο Άγιος αφού ύψωσε τα χέρια στον ουρανό είπε: «Σ' ευχαριστώ Κύριε μου, διότι μου παρέδωσες στα χέρια μου τον πονηρό δαίμονα, που πρόκειται να σταλεί σε σκοτεινό τόπο για να τιμωρείται αιώνια». Μόλις είπε αυτά ο Άγιος επετίμησε και απόλυσε το πονηρό πνεύμα.




***
Απόσπασμα από ΠΗΓΗ

"Τά ΄θελε" ο Άϊ Γιώργης, τα βάγια ΤΟΥ!...

***
 "Τά ΄θελε" ο Άϊ Γιώργης, τα βάγια ΤΟΥ!...

Μεγάλη η Χάρη ΤΟΥ!

...Ξέρω ότι "χρωστάω" στον Άι - Γιώργη, αυτή την ανάρτηση, εδώ και καιρό.
Εκείνο που δεν ξέρω είναι, πως ν' αρχίσω και κυρίως, να μην κουράσω στο πολύ μπλα - μπλα.
Θα προσπαθήσω να είμαι σύντομη.

... Φεύγοντας απ' το χωριό στα 18, πήρα μαζί μου και κάποιες αναμνήσεις που όσο περνούν τα χρόνια, όλο και ξεθωριάζουν, εφ' όσον αλλάζει ραγδαία και ο τρόπος ζωής.

Ήταν Πέμπτη βραδάκι, πριν την Κυριακή των Βαίων, που φευγαλέα μου πέρασε απ' το μυαλό, ένα έθιμο του χωριού μου.
"Τότε, οι νιόπαντροι έκαναν δικά τους βάγια, με λουλούδια... και ξεχώριζαν απ' τ' άλλα, τα σκέτα κλωναράκια... Πού το θυμήθηκα, τώρα;" είπα στον εαυτό μου και σχεδόν με μάλωσα, που ενώ επείγε το παρόν (περίμενα "μουσαφιρέους"... και οι δουλειές μου ήταν στο φουλ), εγώ "χασομερούσα" με αναμνήσεις...
...Δε βαριέσαι! Φευγαλέα σκέψη ήταν, πάει, έφυγε! Τα χέρια μου, έτσι κι αλλιώς, την δουλειά τους την έκαναν! Το μυαλό μπορεί και να "ταξιδεύει" όπου θέλει, πότε - πότε, ευτυχώς!

Παρασκευή μεσημέρι, χτυπάει το τηλέφωνο.
Ήταν μια "γνωστή" απ' την Ζαγορά. (Κι αν είναι έτσι οι γνωστές, "τύφλα νά 'χουν οι φίλες"! είναι μια έκφραση αυτή, χιλιοειπωμένη.)
"Πού είσαι, ρε, Κατερίνα. Έσπασα τα τηλέφωνα για να σε βρω! Και πού δεν πήρα, για να βρω το τηλέφωνό σου!"
Τρόμαξα. Ο νους μου πήγε στο κακό. Μέχρι να μάθω τι με ήθελε... "πήγα κι ήρθα", που λένε!
"Συγγνώμη που σ' ενοχλώ, συγγνώμη και για το θάρρος, αλλά... ένιωσα την ανάγκη να σ' ενημερώσω... Θα θυμάσαι που κάποτε παίρναμε βάγια με λουλούδια από νιόπαντρα ζευγάρια..."
"Αν θυμάμαι, λέει! Χθες το θυμήθηκα...!"
"Ε! Γι' αυτό σε πήρα! Ο Άι - Γιώργης είχε δυο γάμους φέτος. Απ' τον άλλο γάμο, θα κάνουν βάγια. Εσύ, θα κάνεις;"
"ΤΙ ΜΟΥ ΛΕΣ, ΤΩΡΑ; Ισχύει ΑΚΟΜΑ, αυτό το έθιμο; Και το μαθαίνω σήμερα;" Έπαθα, λέμε!
Τί προλάβαινα να κάνω;
Αλλού ο γάμος, αλλού η μάνα, αλλού η κόρη, πολλές οι Εκκλησιές, ΜΙΑ όμως η βάση!
Ο Αϊ - Γιώργης τα "ζητούσε"...

... Από κει και πέρα, έγινε ένα τηλεφωνικό "τρέξιμο", εμπόδια από εδώ, εμπόδια από εκεί, χιλιόμετρα εν διάμεσα, Σάββατο βράδυ έπρεπε τα βάγια να είναι στην Εκκλησία, τι να εξηγώ για κορδέλες και λουλούδια που έπρεπε να αγοραστούν και να σταλούν και πως;

Δεν θα πολυλογήσω.
Χάρη της "Γνωστής" και του Παπα - Νικόλα, την Κυριακή των Βαίων, μοιράστηκαν και δικά μας στολισμένα βάγια στην Εκκλησία ΤΟΥ!
... Τα "έφερε" έτσι ο Άϊ - Γιώργης, που ενώ η "Γνωστή" μου είχε παραλάβει τα της οικογενείας μας, λίγες ώρες αργότερα, το ίδιο το νιόπαντρο ζευγάρι, βρέθηκε στον Άϊ Γιώργη (από Αθήνα) και παρέλαβαν απ' τον παπά, κι άλλα βάγια, για ολόκληρη την οικογένεια του γαμπρού!

Πώς είπατε;
"Αν ζητάνε οι Άγιοι;"
Εσείς, τι λέτε;
Πάντα οι Άγιοι θα βρίσκουν "τρόπο" κι άνθρωπο, για να μας "μιλήσουν"!

Αν ρωτάτε (ή νευριάζετε), με το πόσο ανημέρωτη είμαι εγώ με τα Εκκλησιαστικά, μαζί σας είμαι, χίλια δίκια έχετε, η πρώτη που με "μαλώνω" και με "καταδικάζω", είμαι η ίδια, εγώ!

...Τώρα, καλύτερα να σιγήσω.

Ο Άϊ Γιώργης... με "ξέρει", καλύτερα!

***

Ιερός Ναός Αγίου Γεωργίου, Ζαγοράς, Πηλίου

Αυτές οι φώτο είναι Αυγούστου 2018

***

Γιατί τα νιόπαντρα ζευγάρια ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες προμηθεύονταν βάγια την Κυριακή των Βαΐων; Τι καλό έκαναν στον γάμο τους;

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, ή φοίνικες δηλαδή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς.

***

• 

Την Κυριακή των Βαΐων, σε ανάμνηση της θριαμβευτικής εισόδου του Χριστού στα Ιεροσόλυμα, όλοι οι ναοί στολίζονται με κλαδιά από βάγια, ή φοίνικες δηλαδή από άλλα νικητήρια φυτά, όπως δάφνη, ιτιά, μυρτιά και ελιά. Μετά τη λειτουργία μοιράζονται στους πιστούς. 

Η εκκλησία μας καθιέρωσε ήδη από τον 9ο αιώνα το έθιμο αυτό
μια και όπως αναφέρει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης
«όχλος πολύς...έλαβον τα βαΐα των φοινίκων και εξήλθον εις υπάντησιν αυτώ».

Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια, στα Ιεροσόλυμα, ο επίσκοπος έμπαινε στην πόλη
«επί πώλου όνου», αναπαριστάνοντας το γεγονός, ενώ στα βυζαντικά γινόνταν
«ο περίπατος του αυτοκράτορα», από το Παλάτι προς τη Μεγάλη Εκκλησία.
Στη διαδρομή αυτή ο αυτοκράτορας μοίραζε στον κόσμο βάγια και σταυρούς και ο Πατριάρχης σταυρούς και κεριά.

Με τα βάγια οι πιστοί στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών και το εικονοστάσι τους.
Και σήμερα όλες οι εκκλησίες στολίζονται με δαφνόφυλλα ή βάγια.

Τα "βαγιοχτυπήματα"

Τα παλιότερα χρόνια τους τα προμήθευαν τα νιόπαντρα ζευγάρια της χρονιάς ή και μόνο οι νιόπαντρες γυναίκες, για το καλό του γάμου τους.
Πίστευαν πως η γονιμοποιός δύναμη που κρύβουν τα φυτά αυτά
θα μεταφερόταν και στις ίδιες και η μια χτυπούσε την άλλη με τα βάγια.
Τα "βαγιοχτυπήματα" σιγά-σιγά άρχισαν να γίνονται και από τις άλλες γυναίκες
και τα παιδιά τις μιμούνταν και όπως χτυπιούνταν μεταξύ τους εύχονταν:
"Και του χρόνου, να μη σε πιάν' η μυίγα".

Δυνάμεις ιαματικές και αποτρεπτικές, μαζί με τις γονιμοποιές, αποδίδονταν στα βάγια και γι αυτό έπρεπε μετά την εκκλησία όλα να τα "βατσάσουν" για το καλό.
Τα δέντρα, τα περβόλια, τα κλήματα, τις στάνες, τα ζώα, τους μύλους, τις βάρκες.
Από ένα κλαδάκι κρεμούσαν στα οπωροφόρα, για να καρπίζουν και στα κηπευτικά, για να μην τα πιάνει το σκουλήκι.

"Μέσα βάγια και χαρές,
όξω ψύλλοι, κόριζες !"‘Ολα εξαφανίζονταν από τα σπίτια μόλις μπαίναν τα βάγια.
Κρατούσαν την πρώτη θέση στο εικονοστάσι και μ' αυτά "κάπνιζαν"
οι γυναίκες τα παιδιά για το "κακό το μάτι".

Στη Λέσβο τα παιδιά, μετά την εκκλησία, στόλιζαν ένα δεμάτι από κλαδιά δάφνης με κόκκινα ή πράσινα πανάκια από καινούργιο φουστάνι, κρεμούσαν κι ένα κουδούνι και καθώς πήγαιναν από σπίτι σε σπίτι ψάλλοντας και λέγοντας εξορκισμούς για τους ψύλλους και τα ποντίκια, έδιναν και ένα κλαράκι δάφνης στη νοικοκυρά.
Στο τέλος ζητούσαν και το χάρισμά τους:
"Χρόνια πολλά, εν ονόματι Κυρίου, δό μ' τ' αυγό να φύγω"

Στην Ανατολική Ρωμυλία, τα κορίτσια έφτιαχναν με τα βάγια στεφάνια, τους έδεναν
μια κόκκινη κλωστή και τραγουδώντας όλες μαζί πήγαιναν και τα πέταγαν
στο ρέμα κι όπως έπαιρνε τα στεφάνια το νερό, όποιας πήγαινε μπροστά
εκείνη θα γινόταν "συντέκνησσα". Πρώτη στο γυρισμό, πρώτη στο χορό και
στο δικό της σπίτι η μάνα της θα έφτιαχνε τα φασόλια και θα τις φίλευε όλες,
μαζί με ελιές.

Στη Τήνο, την Κυριακή των Βαΐων, τα παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους
κρατώντας μαζί με το στεφάνι τους την "αργινάρα", μια ξύλινη ή και σιδερένια ροκάνα που τη στριφογύριζαν με δύναμη. Μέσα σε εκκωφαντικό θόρυβο κατέληγαν στη θάλασσα, όπου πετούσαν στο στεφάνι στο νερό.

Το έθιμο της περιφοράς των κλαδιών θυμίζει την "ειρεσιώνη", το στολισμένο με καρπούς κλαδί, που στις γιορτές της άνοιξης περιέφεραν στους δρόμους τα παιδιά, στην αρχαιότητα. Τα βάγια τα έπλεκαν σε πάρα πολλά σχέδια:
φεγγάρια, πλοία, γαϊδουράκια, το πιο συνηθισμένο όμως ήταν ο σταυρός.
Σε μερικά μέρη τους έδιναν το σχήμα του ψαριού. Ψάρι είχαν σαν σημάδι αναγνώρισης οι πρώτοι χριστιανοί, η λέξη ΙΧΘΥΣ, εξάλλου,
προέρχεται από τα αρχικά Ιησούς Χριστός Θεού Υιός Σωτήρ.
Αν και είναι εκόμα σαρακοστή, η εκκλησία την Κυριακή των Βαϊων
επιτρέπει το ψάρι. Έτσι και το τραγούδι των παιδιών λέει:

"Βάγια, Βάγια των βαγιών,
τρώνε ψάρι και κολιό,
κι ως την άλλη Κυριακή
με το κόκκινο αυγό ! "

πηγή

***

2ή Ανάσταση στο Εορτάζοντα Πολιούχο μας Άγιο Γεώργιο, Ζαγοράς!!

***

***

Ο Thanasis Baroutas βρίσκεται στην τοποθεσία Ζαγορά - Πήλιο.

6 ώρες · Βόλος · 

Χριστός Ανέστη!
Υγεία, Αγάπη και Ειρήνη σε όλο τον Κόσμο!

2ή Ανάσταση στο Εορτάζοντα Πολιούχο μας Άγιο Γεώργιο!

***

Άγιος Γεώργιος

Οι φωτογραφίες αυτές, με τον Άγιο Γεώργιο, βγήκαν καθυστερημένα, αλλά ανήκουν στην Πεντηκοστή 2018 (ΕΔΩ),
και για χ. λόγους, κάνω ξεχωριστή ανάρτηση.
Μεγάλη Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ, Εκείνος, ξέρει!

***

Εκ "βαθέων" Πίστη

...Δεν μ' αρέσει να επεμβαίνω σε παλιές αναρτήσεις, γιατί είναι στιγμές που πέρασαν και λογικά, δε μπορείς να γυρίσεις πίσω, όπως και στη ζωή.
Τελευταία, κάνω συχνά "μπαλώματα", λόγω πολλών "εμποδίων" (γνωστό ότι έχω χάκερ, κι αν δεν είχα πολλούς λογαριασμούς, θα ήμασταν ακόμα στην Πρωτοχρονιά!), συν του ότι ο ελεύθερος χρόνος μου, δεν είναι ίδιος με τον χειμώνα, συν πολλά.

Προβληματιζόμουνα για ώρα, τι να κάνω.
Να σχολιάσω στις σκόρπιες μου αναρτήσεις, για την Πεντηκοστή 2018 ή να κάνω αυτό που θα κάνω, δηλαδή, άλλη μια βιαστική ανάρτηση, γιατί κάποια στιγμή ο άνθρωπος, πρέπει και να κοιμάται!

ΜΕΓΑΛΗ ΠΑΡΑΛΕΙΨΗ, μα όχι εσκεμμένη, δεν αναφέρθηκα καθόλου στην Αγία Ελένη!
Ο Ιερός Ναός είναι του Αγίου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης!
Όλοι μας το ξέρουμε εδώ στον Βόλο, τουλάχιστον, μα χάριν συντομίας, ΜΟΝΟ, λέμε π.χ. "Πήγα στον Άγιο Κωνσταντίνο".

Η Αγία Ελένη, Πιστεύω πως με Συγχωρεί, αν όχι, εσείς!

Πάμε τώρα στην σύμπτωση, ότι μάλλον, Αν και Μεγάλη Γιορτή του Αγίου Πνεύματος, δεν θα πήγαινα!

Όχι, γιατί δεν θα ήθελα, Αν είχα κοντά μου Εκκλησιά, ίσως να ξημερωβραδιαζόμουνα, Εκεί και ο άντρας μου... να με είχε χωρίσει απ' τα νιάτα μας!

Εν ολίγοις, αυτή την βδομάδα, είχα έξτρα δουλειές, πολλές και επείγουσες, ομολογώ και κουραστικές, που δεν έπαιρναν αναβολή.

(Προσωπικό, ας μην το πω.)

Μιλάμε για πτώμα, κάθε μέρα, νοερή Προσευχή που περιείχε: "Χριστέ μου, βόηθα, δώσ 'μου δύναμη να ανταπεξέλθω και Σ'χώρα με που έχω ισοπεδώσει Μεγάλες Γιορτές, κ.λ.π."

Σάββατο βράδυ, μού λέει ο άντρας μου: "Αύριο θα πάμε για τσίπουρο..."
Δεν πρόλαβα να απαντήσω το γνωστό μου "ΟΧΙ", τον άκουσα να συμπληρώνει:
"Ήρθαν τα παιδιά, δε γίνεται να μην πάμε!"

..."Ευχαρίστως!" είπα, όταν έμαθα ποια παιδιά.
Και πεθαμένη να ήμουνα, ίσως Ανασταινόμουνα...!

Πόση κούραση και την Κυριακή!

Τα παυσίπονα σε διπλές δόσεις, για να μην πονάει χέρι, να μην πονάει μέση, κ.λ.π.

Κι εκεί στο τσιπουράδικο, λοιπόν, μας λένε τα παιδιά:

"Μέχρι να 'ρθείτε, περπατήσαμε στην παραλία, πήγαμε στον Άγιο Κωνσταντίνο, είχε λίγο κόσμο, ευτυχώς, προλάβαμε και χαιρετήσαμε και το Ιερό Χέρι του Αγίου Γεωργίου, πήραμε και εικονίτσες!"

Χαμπάρι, δεν είχα! Κι αν είχα, δεν ξέρω κι αν θα πήγαινα!

Την προηγούμενη βδομάδα, σε άλλο τσιπουράδικο (μάλλον στις 21!) είδαμε ένα κοριτσάκι με στολή και έμαθα ότι γίνονται εκδηλώσεις στον Άγιο Κωνσταντίνο.

Ε! Πόσα να έχω χάσει, άραγε, από εκδηλώσεις, τα τελευταία χρόνια;

Άπειρες. Δεν με πειράζει, καθόλου. Απολαμβάνω άλλα "πράγματα" που είχα στερηθεί, μια ολόκληρη ζωή. (Σπίτι και οικογένεια, γιατί δούλεψα πολύ και δεν τα χάρηκα, όπως και όσο ήθελα.)

Και που λες, εκείνη την στιγμή που οι φίλοι είπαν αυτό, έρχεται στο τραπέζι μας ένας κύριος που εγώ δεν ήξερα (αλλά εδώ στον Βόλο, τον λένε Καζαντζίδη), ήξερε τον άντρα μου, κι άρχισε να τραγουδάει όρθιος, στο τραπέζι μας, ενώ είχε δικό του, παραπέρα: "Πάρε τα χνάρια να με βρεις!"

Τι αναμνήσεις και ΤΙ ΣΗΜΑΔΙΑ!

Εκείνη την Στιγμή, πέρα απ' το πρώην καφενείο μου (που το συζητήσαμε κιόλας και μετά άλλαξε και η κουβέντα), εγώ το "πήρα" ΣΑΝ ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ!

Οι φίλοι δεν ήξεραν περισσότερα, να με "διαφωτίσουν".

...Μου πέρασε απ' το μυαλό, όταν φύγουμε απ' το τσιπουράδικο, να πω στον άντρα μου, να περάσουμε από Κει, μη τυχόν και είναι ανοιχτά, ακόμα, η Εκκλησιά, ΜΑ, δεν το τόλμησα!

...Όταν γυρίσαμε σπίτι, αμέσως έψαξα να μάθω!

ΚΑΙ ΝΑΙ, μόλις, ΤΟΝ προλάβαινα!

Στις 12, θα αναχωρούσε, για Εκεί, όπου φυλάσσεται, στην Ιερά Μονή της Μεγάλης Παναγίας, της Σάμου!

...Οπότε, Δευτέρα πρωί, δεν είχε δουλειές!

Ούτε δυνάμεις είχα, ΜΑ, δίνει "κάτι" ΦΤΕΡΑ", όταν σε θέλει, που έφτασα και μέχρι την Παναγία Τρύπα, που καιρό ήθελα να πάω!

Τί να γράψω; Τί να πρωτογράψω;

Το ότι δεν "ζαλίστηκα"... όπως την άλλη φορά... (2016;)
Το ότι έφτασα την εικόνα της Παναγιάς, χωρίς τακούνι και χωρίς να ψήλωσα!... ;;;

Το ότι ενώ προσευχόμουνα (μόνη μου μέσ' το εκκλησάκι, "είδα" ξαφνικά ένα χεράκι να με χαιρετάει και  μετά την Αγιογραφία της Παναγιάς...

Τό ότι ακούγονταν το νερό απ' το πηγάδι ... κι αυτό μου έφερε στο νου "ΤΟΝ ΦΟΒΟ ΘΕΟΥ" ... και δεν "φοβόμουνα"... δεν ξέρω πως λέγεται, Αν λέγεται "θράσος".


Να μην παρασύρομαι. Δε νιώθω Αγία. Αντιθέτως, μάλιστα.
Γι' αυτό και Προσεύχομαι ΠΟΛΥ, να με Συγχωράει, ΟΣΟ, μπορεί!

Να φέρω και την Παναγίτσα και να κλείσω!

Μεγάλη η Χάρη, ΟΛΩΝ των Αγίων ΜΑΣ!

Δεν ξέρω "πράγματα" πολλά, σωστά και λάθη, της Πίστης μας, μα νοιώθω.

Κάτι σαν την μάννα μου που δεν ήξερε καμιά Προσευχή ολόκληρη και επαναλάμβανε μόνο την αρχή! "Πάτερ, Ημών, ο Εν τοις ουρανοίς, Πάτερ Ημών", και πάλι!

Κάτι σαν το "¨Ή ταν ή πετάς" (η ταν ή επί τας) που το βρήκα και στο Νεκροταφείο το Ψυχοσάββατο,

Κάτι σαν το μήλο, που πέφτει κάτω απ' την μηλιά, είμαι κι εγώ.

Και τ' άλλο:

"Να προλάβω να σκουπίσω, κυρά Λένη, να σ'κώσω και τσ' πλάκες, γιατί από κάτ' έχ' σκουπίδια, κι αύριο ξημερώνουν τ' 'αλ'μοιρα τσ' Παναγίας"!

Ήθελε να πει τα 9ημερα.
Μου το λέει συχνότατα η κυρά Λένη, ΚΑΛΗ ΤΗΣ ΩΡΑ!

Έλα, Παναγιά μου! Βόηθα μας!   

Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου 28/5/2018, Πεντηκοστή, Άγιος Γεώργιος

4 Φωτογραφίες κι άλλες, πήγαν ΕΔΩ

Υγ. Αν δεν βρείτε άκρη, δεν πειράζει! Ούτε κι εγώ βρίσκω, καθότι... συνέχεια "μπλοκάρομαι".

Τότε - Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου - Παρελθόν

Τότε. 

Τότε, εξομολόγηση - 2012

Σεπτέμβρης 2012

Σκάλα Αγίου Κωνσταντίνου 2012

Το φέρνω:

Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου

(συνέχεια ημερολογίου 19/9/12)

Προχώρησα φωτογραφίζοντας, έτσι όπως συνηθίζω εγώ, για να δω μετά, ότι δεν προλάβαινε να συγκρατήσει η ματιά μου και ο φακός, πάντα, ξέρει καλύτερα!

Κοίταξα τον ήλιο, έλαμπε!

Είδα που σταμάταγαν οι ράγες, απ' το τρενάκι του Πηλίου.

Πολλά θυμήθηκα σε κλάσματα δευτερολέπτου σε σχέση με τα τραίνα και τα τρένα της ζωής.

Θα σταμάταγα.... έτσι κι αλλιώς!

Πλησίασα, μια ομάδα σπουργιτιών πέταξε παρέκει....
λίγα κράτησε η μηχανή μου,
μπήκα, άναψα το κεράκι μου, μα κάτι μ' έτρωγε...

Κάτι είχα ακούσει, αφού βρέθηκα Εκεί, ήθελα να ρωτήσω!

Κανένας μέσα στην εκκλησία. Απόλυτη ησυχία.

Μόνη μου;

Κανένας; Μόνο Άγιοι;

Κοίταζα τις Αγιογραφίες στα πεταχτά, έτοιμη να φύγω, μια και βιαζόμουνα κιόλας!

Πριν βγω, αισθάνθηκα μια γυναίκα να κάθεται πίσω απ' τα κεριά.

Βεβαιώθηκα, πλησίασα.

"Συγγνώμη, να σας ρωτήσω κάτι;"

"Ναι. Τι θέλετε;"

"Να, έμαθα πως εδώ εξομολογεί ένας παππούλης, Κωνσταντίνος νομίζω λέγεται, έμαθα ότι είναι πολύ καλός, ότι έρχονται απ' όλη την Ελλάδα για να εξομολογηθούν σ' αυτόν, έμαθα πως πρέπει να κλείσεις ραντεβού και μια και πέρασα, ήθελα να ρωτήσω..." της είπα.

Την είδα να σηκώνεται και φαντάστηκα πως ή θα μου έδινε κάποιον αριθμό τηλεφώνου να πάρω άλλη μέρα ή ότι θα άνοιγε κάποια ατζέτα.

"Είναι επάνω! Πήγαινε τώρα! Δεν έχει κόσμο! Ήρθε για λίγο!" μου έλεγε εκείνη χαρούμενη.

"Μα...."

Μαμάκια.

"Μα...."

"Τι; Θέλεις άλλη μέρα; Μα, αφού είναι πάνω!"

"Μα...." Κοίταζα και την πλευρά του "πάνω", εν τω μεταξύ. Καιρό το σκεφτόμουνα και να που μου προσφέροταν στο πιάτο!

"Ξέρετε... Δεν είμαι έτοιμη. Περαστική ήμουνα. Είδα πόρτα ανοιχτή και μπήκα.... Πρέπει να προλάβω να πάω και στο Νοσοκομείο, κ.λ.π. Έχω όμως στο πρόγραμμα κάποια στιγμή να εξομολογηθώ."

"Δεν πειράζει! Άλλη φορά!" μου είπε κάπως απογοητευμένη η κυρία.

Τότε... κοίταξα μια το "πάνω", μια την εξώπορτα, τα πόδια μου έστριψαν αλλού, δεν την έβλεπα πια, η φωνή μου έλεγε: "πάω", στ' αυτιά μου έφτανε η δική της φωνή: "πίσω απ' τον γυναικείο γυναικωνίτη, πάνω στην σκάλα, η πόρτα που θα βρεις.... "

Δεν άκουγα τίποτα, είχα "φύγει" ήδη, προ πολλού.

Κι εκείνη η σκάλα, έλαμπε με πολύχρωμα χρώματα!

Δεν ήξερα που να πατίσω, μη χαλάσω τις ζωγραφιές του Ήλιου!

Δεν τόλμησα να φωτογραφίσω.

Μία κυνηγημένη, κουνημένη, χίλιες λέξεις!

Όλη η χαρά και η θολούρα μου μαζί!

Τι θα του έλεγα;

(Η εξομολόγηση θα είναι θέμα νέας ανάρτησης, γιατί γράφω απευθείας, μαγειρεύω βιντεάκια απευθείας, να μπορέσω να τα πω τα γεγονότα με τη σειρά μεν, αλλά....)

****

...Μετά, κατέβηκα κλαμμένη, μα χαρούμενη μαζί!
Έβγαλα μερικές φωτογραφίες, κυρίως την σκάλα, μα είχε περάσει η ώρα, ο ήλιος ανέβαινε πιο ψηλά, κι έκανε μάλιστα και άνετο χώρο να πατίσω, στριμώχνωντας τις εξαίσιες ζωγραφιές  του στους τοίχους...

Η νεοκόρος με περίμενε όλο αγωνία.

"Τι έγινε; Τον είδες;"

"Μόνο τον είδα; Το φως το αληθινό, είδα! Είναι πολύ καλός! Σ' ευχαριστώ, σ' ευχαριστώ!" της έλεγα, όταν είδα τον παππούλη πίσω μου.

Είχε ήδη κατέβει να φύγει.

"Παππούλη, να σας ρωτήσω κάτι; Μετά απ' την έστω, μικρή εξομολόγηση, κάνει να κοινωνήσω την Κυριακή;"

"Εσύ; Με την ευχή μου, παιδί μου!"

"Παππούλη, εγώ έτσι κι αλλιώς, είμαι παιδί του χαλβά! Μπορεί να περάσει βδομάδα και να τρώω μόνο χαλβά! Μ' αρέσει, με χορταίνει και με γλυκαίνει, είναι η καλύτερη δίαιτα τελικά, γι' αυτό και έχω χάσει τόσα κιλά.... " κ.λ.π" του εξηγούσα, γιατί δεν ήθελα να του χρεώσω και αμαρτία ότι τις προηγούμενες μέρες είχα φάει τα αρνάκια όλου του κόσμου.

Η νεοκόρος, μόλις άκουσε ότι έχασα κιλά, τσίμπησε και ρώταγε να μάθει.

Της εξήγησα πως κάποια προβλήματα υγείας βοήθησαν σ' αυτό, συμπλήρωσε κι ο παππούλης και την είδα να απογοητεύεται.

"Δεν πειράζει! Κράτα εσύ τα κιλά σου, κι έχε γερή την υγεία σου!" της είπα. "Ότι καλύτερο!"

Είδε κι εκείνη ότι είναι πράγματι καλύτερο και ξαναβρήκε το κέφι της.

...Μετά, μη αντέχοντας την χαρά στο "Ναι" του παππούλη, αφού τον χειροφίλησα τον ρώτησα:
"Μπορώ και να σας φιλήσω; Γιατί, πέρα από Ιερέας και Εξομολόγος, δεν παύετε να είστε και πολύ καλός Άνθρωπος!"

Μ' άφησε! Το φίλησα και στα δυο μάγουλα! (Δεν ξέρω γιατί αυτό με "γέμισε" πιο πολύ!)

Μετά, τους χαιρέτησα και βγήκα.

Χαρούμενη και συγκινημένη μαζί.

Συν βιαστική.

Είχα ξεχάσει τα ρολόγια, κι εκείνη τη στιγμή που έστριψα στην πίσω πλευρά του Ναού, από κει που θα είχα κόψει δρόμο και χρόνο.... άκουσα τους χτύπους του ρολογιού, μόλις ακριβώς φωτογράφησα την Παναγιά μας!

Ταράχτηκα.

Σα να είχε ακούσει το ρολόι κάποιες σκέψεις μου, κι εκείνη μαζί!

Πάτησα αμέσως το κουμπί του βίντεο. Να κρατήσω τον ήχο, να κρατήσω τις στιγμές.

Το ρολόι σταμάτησε.

Κοίταξα πέρα.

Ο παππούλης έφευγε. Ζουμ δεν προλάβαινα να κάνω στην μηχανή.

Κι εκείνος είχε αργήσει και τον είχα καθυστερήσει εγώ!

Μετά, έφυγα με τα πόδια να περπατάνε και να μην περπατάνε, ώσπου ρώτησα μια κυρία που έκανε τραμπάλα (νομίζω) ένα παιδάκι.

"Είναι πολύ μακριά το Νοσοκομείο από δω ή να βγω από πάνω στη στάση να πάρω το λεωφορείο;" τη ρώτησα.

"Αν κάνετε λίγο πιο γρήγορο το βάδισμά σας, σε δέκα λεπτά θα είστε εκεί! Αν πάτε μάλιστα και από κάτω, θα απολαύσετε ωραία θέα!"

και εννοούσε την θάλασσά μας, λες και δεν ήμουνα από δω....

Τι να εξηγήσω όμως;

Βιαζόμουνα.

Και περπάταγα, ώσπου έφτασα στο Εκκλησάκι του Νοσοκομείου την Αγία Τριάδα.

Να 'το, έφτασα, κι είναι και η πόρτα του ανοιχτή!!!

Υγ. (Επειδή γράφω κατευθείαν, συγγνώμη για τα λάθη ορθογραφίας και σύνταξης. Εκείνο που μ' ενδιαφέρει είναι να μη μου ξεφύγει η "ουσία").
***

Μάλιστα! Δεν το φέρνει! Είχε πάει και στα απόρρητα, λέει!

ΕΔΩ: https://www.youtube.com/watch?v=qMDHX7OWtEU

Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου 28/5/18 5

Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου 28/5/18

Βίντεο

Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου - Πεντηκοστή 28/5/18 - Άγιος Γεώργιος

3 Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου, της Πεντηκοστής 28/5/2018, Άγιος Γεώργιος

 Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου, της Πεντηκοστής 28/5/2018, Άγιος Γεώργιος

Πήγε στο νο 1, αναγκαστικά...

ΕΔΩ

2 εικ Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου, της Πεντηκοστής 28/5/2018, Άγιος Γεώργιος

Άγιος Κωνσταντίνος Βόλου, της Πεντηκοστής 28/5/2018, Άγιος Γεώργιος