Το κέντημα της Παναγιάς και στιγμές

Το κέντημα της Παναγιάς, του Χριστού και των Αγίων μας, είναι κι αυτό ένα ΑΛΛΟ είδους Προσευχής, σίγουρα!

Βοήθειά ΤΗΣ στην κυρία που το κεντάει και σε ΟΛΟΝ τον κόσμο!
Μεγάλη Γιορτή ξημερώνει, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, Βοήθειά μας, μα οι φωτογραφίες μου μ' "έσπρωξαν" να φέρω αυτές, συν κάποιες αόρατες που η Παναγιά "θέλησε" να μην υπάρχουν "αποδείξεις" και να ξεχαστεί η μηχανή στο σπίτι... πράγμα πρωτοφανές για μένα...

...Είχα ανάγκη απόψε να σπάσω την σιωπή, έστω κι έτσι.

Διακοπή.
Το τηλέφωνο χτύπησε, πίνουν στην υγειά μου 4 άντρες, ακούνε ζωντανή μουσική, Κρητικά τραγούδια, ακούω απ' το τηλέφωνο ολόκληρα τραγούδια:
καλύτερα να σ' έλεγαν Μαρία, σαν την Παναγιά,
τα λόγια και τα χρόνια τα χαμένα
και λίγο πριν την μπόρα
πότε θα Φλεβαρίσει...

άκουσα υπέροχες φωνές, ακόμα και της παρέας, παλαμάκια, "χάνεις" μου λένε, "επιλογές είναι αυτές, άλλη φορά. Καλά να περνάτε, χαρά μου η χαρά σας..." κ.λ.π.

Κλείσ' το, φτάνει, κλείνουμε!

"Πολλά" της νύχτας και της μέρας

...Τί να γράψω;
Για το ξαφνικό;
Για την ολονύκτια Προσευχή, πρώτα στον Άγιο Εφραίμ (που είχα χαρίσει ένα βιβλίο Του κι ένα λαδάκι Του σε μια γιαγιά, που μου έστελνε χόρτα, μα εκείνη ήθελε φτηνή ξύλινη εικόναΤου, αλλά ήταν κλειστά τα μαγαζιά και μου το επέστρεψε, γιατί δεν βλέπει να διαβάσει... και χάρηκα Τόσο πολύ που θέλησε να ξαναγυρίσει σε μένα... Τον είχα τόσο μεγάλη ανάγκη τη νύχτα...)

...Μετά η Προσευχή στον Τίμιο Σταυρό, με την Δύναμη της Πίστης του παπα - Δημήτρη, των Αγίων Ισιδώρων που έμαθα τελευταίως και του Αγίου Ιούδα του Θαδδαίου ( που μου έδωσαν ένα χαρτάκι με Προσευχή Του, έξω απ' το Μοναστήρι Του Αγίου Εφραίμ, στη Νέα Μάκρη, μια κυρία που είχε πάγκο, έξω απ' το μοναστήρι, αλλά εγώ, δεν έδωσα πολύ σημασία, τότε... κι ούτε επικαλέστηκα ποτέ μου την Βοήθειά Του, ίσως δεν ήταν η στιγμή μου, τον συνδύασα με τον Ιούδα τον προδότη του Χριστού μας, τότε... Ας με ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ!, ΤΩΡΑ, ξέρω!

***

Είχα δει παλιότερες συνδέσεις, σήμερα πήρα την απάντηση του Θαύματος, ενώ έβλεπα αυτό το LIVE,  με τα μάτια της ψυχής μου

...κι ενώ στο λίγο που κοιμήθηκα, είδα και την μορφή ενός άλλου παπά, καταδικασμένου στις μέρες μας, που κι εκείνος με αγγίζει ψυχικά, του παπά Νικόλα, που χθες είδα και την δική του ομιλία

***

...ξύπνησα απότομα με την μορφή του, πάνω που "κάτι" πήγαινε να μου πει!
"Κατερίνα μου..."

***
...Κοντά μου και η Αγία Παρασκευή και πόσες άλλες εικονίτσες αγκαλιά και στο μαξιλάρι... για να έχει κάνει λάθος ο γιατρός και η Πίστη μου, το ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ, κι ας μην πιστεύει ο ασθενής!

...ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ, ΤΟ ΘΑΥΜΑ έγινε και ναι, εγώ είμαι ξυπνητή!
Η Πίστη μου είναι ζωντανή, η ανάρτηση μπορεί να είναι μπερδεμένη, όπως και η Προσευχή μου, μα ΄"ενώθηκαν" τα δυνατά και αληθινά, κι είμαι τόσο συγκινημένη!...

ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ, είναι ΒΕΒΑΙΟ!

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ!

ΓΙΑ ΟΛΑ! Κυρίως για τις δοκιμασίες τις δικές μου και των άλλων!
Όσο ζω, θα ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ στο ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ!

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που ΥΠΑΡΧΕΙΣ!
Δεν είμαι γιατρός, μα είχα δίκιο, κι αυτό το "δίκιο", το δίνει η Δύναμη της Πίστης που μού δίνεις!


***

Άγιος Γεώργιος - Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα

***
στ) Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα
Στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας και στην πόλη Αλαγία βασίλευε κάποιος Σέλβιος που ήταν πολύ Χριστιανομάχος. Είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για ν' αρνηθούν την πίστη τους και έπειτα τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα κατάτρωγε. Οι κάτοικοι είχαν πανικοβληθεί και απόφευγαν να περνούν από εκεί. Κάποτε ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε για να σκοτώσει το άγριο θηρίο. Όμως δεν πέτυχε και επέστρεψε άπρακτος.

Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκοντα πήγαν να τον ρωτήσουν γιατί δεν μπόρεσε να βρει τρόπους να εξοντώσει το θηρίο. Τότε ο βασιλιάς ύστερα από συμβουλή που του έδωσαν οι ιερείς των ειδώλων, είπε στο πλήθος: «Γνωρίζετε ότι επιχειρήσαμε αρκετές φορές να σκοτώσουμε το θηρίο και δεν το κατορθώσαμε, γιατί έτσι ήταν το θέλημα των Θεών. Τώρα λοιπόν, σύμφωνα με την εντολή τους, θα πρέπει ο καθένας μας να στέλλει το παιδί του για να το τρώει ο δράκοντας. Ακόμα και εγώ θα στείλω την μοναδική μου κόρη, όταν έλθει η σειρά της». Έτσι, λοιπόν, ο λαός υπάκουσε στην διαταγή του βασιλιά γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώτικα. Έστελναν, δηλαδή τα παιδιά τους με δάκρυα και με θρήνους να καταβροχθίζονται από το θηρίο.

Όταν ήλθε και η σειρά της κόρης του βασιλιά, ξετυλίχθηκαν τραγικές σκηνές. Ο βασιλιάς κτυπούσε το στήθος του και το πρόσωπο του, τραβούσε τα γένια του και με λυγμούς έλεγε: «Αλίμονο σε μένα τον ταλαίπωρο! Τι να πρωτοκλάψω γλυκό μου παιδί; Το χωρισμό μας ή τον ξαφνικό σου θάνατο που θα δω σε λίγο; Τι να πρωτοθρηνήσω, αγαπημένο μου παιδί, το κάλλος σου ή τον τρόμο, που σε λίγο θα νοιώσεις σαν σε κατασπαράζει το θηρίο; Αλίμονο, κόρη μου, που έλαμπες σαν πολύφωτη λαμπάδα στο παλάτι μου και περίμενα την ώρα που θα γιόρταζα τους γάμους σου. Πού θα βρω πια παρηγοριά και πως θα ζήσω μακριά σου; Τι την θέλω την ζωή και τα παλάτια χωρίς εσένα;» Αυτά έλεγε ο απαρηγόρητος βασιλιάς. Έπειτα γύρισε προς το πλήθος και είπε: «Αγαπητοί μου φίλοι και άρχοντες, σας ζητώ να με συμπονέσετε. Σας προσφέρω πλούτη όσα θέλετε και ακόμα την βασιλεία μου, αλλά να μου κάνετε μια χάρη. Να μου χαρίσετε το μονάκριβο παιδί, αλλιώτικα αφήστε και εμένα να πάω μαζί της». Κανένας όμως δεν συγκινήθηκε από τα λόγια του βασιλεία, γιατί αυτός ήταν που έβγαλε την διαταγή, για να βρίσκουν τα παιδιά του τέτοιο οικτρό τέλος. Έτσι με μια φωνή όλοι του είπαν, ότι έπρεπε να εφαρμοστεί και στο παιδί του η διαταγή του.

Σαν δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο βασιλιάς, την συνόδευσε μέχρι την πύλη της πόλης. Αφού την αγκάλιασε και την φίλησε, την παρέδωσε στους ανθρώπους για να την οδηγήσει στην λίμνη. Πραγματικά οι άνθρωποι την άφησαν και έφυγαν. Ο λαός έβλεπε μέσα από τα τείχη την κόρη που καθόταν κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το θηρίο για να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο μέγας Γεώργιος, που δεν είχε ακόμη ομολογήσει την Χριστιανική του πίστη, ήταν κόμης και αρχηγός στρατιωτικής μονάδας στο στράτευμα του Διοκλητιανού. Επέστρεφε μάλιστα στην Καππαδοκία από μια εκστρατεία που έκανε μαζί με τον Διοκλητιανό. Από Θεού θέλημα πέρασε και από την λίμνη και όταν είδε το νερό, θέλησε να ποτίσει το άλογο του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει ασταμάτητα και να διακατέχεται από αγωνία και τρόμο, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλεγε και ακόμη ποιος ήταν ο λόγος που την παρακολουθούσε ο λαός μέσα από τα τείχη. Η κόρη του είπε ότι αδυνατούσε να του διηγηθεί τα όσα συνέβησαν και τα όσα επρόκειτο να συμβούν και τον παρακάλεσε να καβαλήσει το άλογο του και να φύγει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε γιατί κινδύνευε να χάσει την ζωή του και ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμενε να μάθει τι της συνέβηκε. Και αυτή του είπε: «Είναι μεγάλη η αφήγηση, κύριε μου, και δεν μπορώ να σου τα αφηγηθώ όλα με λεπτομέρειες. Μόνο σου λέγω και σε παρακαλώ να φύγεις τώρα αμέσως για να μην πεθάνεις άδικα μαζί μου». Και ο Άγιος της είπε: «Πες μου την αλήθεια, γιατί κάθεσαι εδώ και ορκίζομαι στον Θεό, που πιστεύω εγώ , ότι δεν θα σε αφήσω μόνη, αλλά θα σε ελευθερώσω από τον θάνατο, αλλιώτικα θα πεθάνω και εγώ μαζί σου».

Τότε η κόρη αναστέναξε πικρά και διηγήθηκε στον Άγιο τα όσα συνέβησαν. Αφού άκουσε εκείνος τα γεγονότα, ρώτησε την κόρη: «Σε ποιο Θεό πιστεύουν ο πατέρας σου και η μητέρα σου και ο λαός;» Και εκείνη του αποκρίθηκε: «Πιστεύουν στον Ηρακλή και στην μεγάλη θεά Άρτεμη». Ο άγιος τότε της είπε: «Από σήμερα να μην φοβάσαι ούτε και να κλαίς. Μόνο πίστεψε στον Χριστό, που πιστεύω εγώ, και θα δεις την δύναμη του Θεού μου». Η βασιλοπούλα απάντησε στον Άγιο: «Πιστεύω, κύριε μου, μ' όλη μου την ψυχή και μ' όλη μου την καρδιά». Ο Άγιος συνέχισε: «Έχε θάρρος στον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και την γη και την θάλασσα διότι ο Χριστός πρόκειται να καταργήσει την δύναμη του θηρίου και θα ελευθερωθούν και ακόμα θα διώξουν τον φόβο του θηρίου όλοι οι κάτοικοι του τόπου αυτού. Μείνε, λοιπόν, εδώ και μόλις δεις το θηρίο να έρχεται, φώναξε μου».

Τότε ο Άγιος έκλεινε τα γόνατα του στη γη και αφού σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό προσευχήθηκε και είπε: «Ο Θεός ο Μεγάλος και Δυνατός που κάθεται πάνω στα χερουβίμ και επιβλέπει αβύσσους, που είναι ευλογητός και υπάρχει στους αιώνες, συ γνωρίζεις ότι οι καρδίες είναι μάταιες, Συ φιλάνθρωπε Δεσπότη και κύριε επίβλεψε και τώρα σε μένα τον ταπεινό και ανάξιο δούλο σου και φανέρωσε μου τα ελέη σου. Κάνε να υποτάξω το φοβερό αυτό Θηρίο για να γνωρίσουν όλοι ότι υπάρχεις μαζί μου και ότι είσαι ο μόνος αληθινός Θεός». Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που του είπε. «Εισακούστηκε η δέηση σου Γεώργιε, και κάνε όπως θέλεις, διότι εγώ θα είμαι πάντοτε μαζί σου». Μόλις τελείωσε την προσευχή του ο Άγιος, φάνηκε το άγριο θηρίο. Όταν το είδε η κόρη φώναξε: «Αλλοίμονο μου , κύριε μου! Έρχεται το θηρίο για να με κατασπαράξει».

Τότε ο Άγιος έτρεξε για να συναντήσει το θηρίο. Ήταν το θηρίο φοβερό. Έβγαζε από τα μάτια του φωτιά και ήταν τόσο εξαγριωμένο και απαίσιο που παρουσίαζε θέαμα τρομερό. Αμέσως ο Άγιος έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο» . Έτσι και έγινε. Ο φοβερός δράκοντας με τα μεγάλα δόντια έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και βρυχούταν. Μόλις η βασιλοπούλα είδε το θέαμα, ένοιωσε χαρά μεγάλη. Και ο Άγιος της είπε: «Βγάλε την ζώνη σου και δέσε με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό». Αμέσως τότε η κόρη άφοβα έβγαλε την ζώνη της και έδεσε το δράκοντα, και ευχαριστούσε τον Άγιο που την γλίτωσε από τον βέβαιο θάνατο. Ο Άγιος αφού ανέβηκε στο άλογο του, είπε προς την βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, την κόρη δηλαδή να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. «Μη φοβάσθε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας» τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν όλοι απορημένοι και περίμεναν να δουν τι θα τους δείξει. Τους προέτρεψε λοιπόν, να πιστέψουν στον αληθινό Θεό και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Αφού σήκωσε το χέρι του κτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα αφού πήρε από το χέρι την βασιλοπούλα, την παρέδωσε στον βασιλιά. Όλοι ένοιωσαν μεγάλη και ανέκφραστη χαρά και αφού γονάτισαν, κατάφιλούσαν τα πόδια του Αγίου και ευχαριστούσαν τον Πανάγαθο Θεό, διότι τους ελευθέρωσε από το Θηρίο κι έτσι σταμάτησε η θυσία των παιδιών τους.

Ο Άγιος κάλεσε από κάποια πόλη της Αντιόχειας τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά και τους άρχοντες και όλο το λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες.

Αφού λοιπόν βαπτίστηκαν όλοι και έγινε μεγάλη χαρά στη γη και στον ουρανό, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία στο όνομα του Θεού. Ο Άγιος πήγε να την δει. Μόλις μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, βγήκε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζετε μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος αφού αποχαιρέτησε τον βασιλιά και το λαό, έφυγε για την πατρίδα του την Καππαδοκία. Στο δρόμο του συνάντησε το διάβολο μετασχηματισμένο σε μορφή ανθρώπου. Κρατούσε δύο ραβδιά στα οποία στηριζόταν σαν γέρος. Φαινόταν μάλιστα σαν νικημένος και καταφρονημένος στρατιώτης. Είπε, λοιπόν με ταπείνωση στον Άγιο: «Χαίρε Γεώργιε». Ο Άγιος αμέσως κατάλαβε ότι ήταν ο διάβολος και του είπε: «Ποιος είσαι και πώς με ξέρεις; Αν δεν ήσουνα ο πονηρός διάβολος δεν θα μπορούσες να με ξέρεις, αφού ποτέ ξανά δεν με έχεις δει». Ο διάβολος απάντησε: «Πώς τολμάς να υβρίζεις του αγγέλους του Θεού και ρωτάς ποιος είμαι εγώ; Μάθε να μιλάς καλά». Ο Άγιος τότε αποκρίθηκε: «Αν είναι έτσι όπως μου τα λες και είσαι Άγγελος, ακολούθησε με. Αν όμως είσαι πνεύμα πονηρό, να μην μετακινηθείς από την θέση σου». Μόλις τέλειωσε το λόγο του αυτό ο Άγιος, ο διάβολος βρέθηκε δεμένος και φώναξε δυνατά: «Αλλοίμονο μου! Τι κακή ώρα ήταν αυτή που σε συνάντησα! Τι κακό έπαθα να πέσω στα χέρια σου ο ταλαίπωρος!».

Ο Άγιος βεβαιώθηκε ότι ήταν πνεύμα πονηρό και του είπε: «Σε ορκίζω στο Θεό να μου πεις τι επρόκειτο να μου κάνεις». Και ο δαίμονας είπε: «Εγώ, Γεώργιε, είμαι από το δεύτερο τάγμα του Σατανά και όταν ο Θεός έκαμε τον ουρανό και διαχώριζε τη γη από τα νερά ήμουνα παρών. Εγώ έκαμα φοβερές βροντές και αστραπές, εγώ έδεσα κεφαλές και τώρα από την περηφάνια μου κατάντησα κάτω στον Άδη και έγινα δαίμονας. Αλλοίμονο μου , Γεώργιε, γιατί ζήλεψα τη χάρη που σου δόθηκε και ήθελα να σε παραπλανήσω για να με προσκυνήσεις. Αλλά πλανήθηκα. Αλλοίμονο μου τι κακό εζήτησα να πάθω και δεν μπορώ να λυθώ. Σε παρακαλώ Γεώργιε, θυμήσου την προηγούμενη μου ευτυχία και μη με αφήσεις να επιστρέψω στην άβυσσο γιατί σου τα είπα όλα». Τότε ο Άγιος αφού ύψωσε τα χέρια στον ουρανό είπε: «Σ' ευχαριστώ Κύριε μου, διότι μου παρέδωσες στα χέρια μου τον πονηρό δαίμονα, που πρόκειται να σταλεί σε σκοτεινό τόπο για να τιμωρείται αιώνια». Μόλις είπε αυτά ο Άγιος επετίμησε και απόλυσε το πονηρό πνεύμα.




***
Απόσπασμα από ΠΗΓΗ

"Χαιρετίσματα στον Εφραίμ!..." είπε.

...
"Χαιρετίσματα στον Εφραίμ!..." είπε, και μου κόπηκαν τα πόδια, περισσότερο απ' τα δικά του...
Σίγουρα, δεν το είπε εγωιστικά, κι Εκείνος, κατάλαβε τι εννοούσε ο αγράμματος ασθενής...
Να Προσευχηθώ... μου ζητούσε, πλαγίως.
"Πήγα στον Άγιό σου, Τον Φίλο σου και άναψα κερί. Εκείνος μ' Οδηγεί και δεν ακούω κανέναν, κι έρχομαι...", μου είχε πει, Οκτώβρη του 2018, κι ήρθε...
...Και τότε, Εκείνος κρατούσε το τιμόνι... και το ξέραμε ΚΑΛΑ και οι δυο μας...

...Χθες βράδυ... με πήρε ο ύπνος αγκαλιά με την Εικόνα Του...
...Του "εξηγούσα"... μην του "θυμώσει".

...Ξύπνησα και με τα μάτια σχεδόν κλειστά, τηλεφώνησα, με μια φωνή που δεν έβγαινε...
"Πώς είναι;"
"ΠΕΡΠΑΤΗΣΕ! Μετά από σένα, ζήτησε τις παντόφλες του και επέμενε να σηκωθεί..."

...Κοντεύει μεσημέρι, κι εγώ η υγιής... καθιστή στην καρέκλα... "Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ", γι' ακόμα ένα Θαύμα ΣΟΥ, Άγιε Εφραίμ!

...................................................

!!!
Περνάει τ' Άλογο!!! Τακ - τακ τα πεταλάκια του!
Χτύπησε και το ρολόι του Αγίου Νεκταρίου!
12!

Προσευχή και "Συμπτώσεις"...

...Λείπουν πολλά απ' τα γραφόμενά μου, απ' την ζωή μου κι απ' τις φωτογραφίες μου.
Δεν προλαβαίνω, έτσι κι αλλιώς, μα "κάτι" θέλω να κρατήσω, μην το ξεχάσω εγώ, κυρίως!

Ώρες ψάχνω στο γιουτιουμπ, μήπως πετύχω ακριβώς τι άκουσα.
Το "ακριβώς", δεν το πέτυχα, ίσως και να μην υπάρχει, άλλωστε ήμουνα κι εγώ... στα χαμένα... μεταξύ Προσευχής, αγωνίας, αϋπνίας, κούρασης, κ.λ.π.

Γνωστό σε όλους μας, πως σε πολλά εκκλησάκια ακούγονται Εκκλησιαστικοί ύμνοι, από κασέτα,
είτε είναι κλειστά, είτε ανοιχτά.

Στην πρώτη μου επίσκεψη, λοιπόν, έφτασα ρωτώντας, ρωτώντας, και αν και μέρα, είχα χαθεί.(Συγγνώμη που δεν μπορώ να το αναπτύξω, προς το παρόν...)

Την δεύτερη φορά ήταν μεσημέρι, το βρήκα πιο εύκολα.

Την τρίτη φορά, ήταν βραδάκι, η αλήθεια είναι πως φοβόμουνα και λιγάκι, δεν έβρισκα άνθρωπο να ρωτήσω...

...Προχώραγα όμως, κι ας ήταν αλλού σκοτάδια, κι αλλού φωτεινά.

...Η "διαδρομή" μου μ' έβγαλε κοντά σε φωνές.

"Εδώ", σκέφτηκα, "κάποιοι είναι, θα ρωτήσω, αν πάω καλά ή μπερδεύτηκα..."

...ΚΑΙ ΦΤΑΝΩ!

Κι ΗΤΑΝ ΑΝΟΙΧΤΟ το εκκλησάκι και η κασέτα, φυσικά!

Θεέ μου, αγαλλίαση!

...Έκανα την Προσευχή μου, άναψα το κεράκι μου, συμπλήρωσα λαδάκι στο καντηλάκι, άλλαξα φυτιλάκι, να κρατήσει όλη νύχτα, κι εκεί, στο νέο άναμμα, ακούω: "Άγιε Εφραίμ, Μεγαλομάρτυς...", από την κασέτα, κι ...................έπαθα, ΣΟΚ!
Με το πέρασμα του ΣΟΚ, άκουσα : "Δι' ευχών των Αγίων Πατέρων ημών, Κύριε Ιησού Χριστέ ο Θεός, ελέησον και σώσον ημάς, Αμήν."


...Ενώ έκανα τον Σταυρό μου, υπερσυγκινημένη, αρχίζει ο επόμενος Ύμνος στην κασέτα, κάπως απότομα:
"Ευλογημένη Συ, εν Γυναιξί...!"

...Έπαθα...!
Συγκλονίστηκα!

Ένιωθα σα να έπαιρνα απαντήσεις στις Προσευχές μου...
Ήταν από Ιερέα η Φωνή, δεν ταιριάζει με τα βιντεάκια που βρήκα, αλλά θα τα φέρω.
Οι ποιο έντονες φράσεις, είναι ΜΟΝΟ, αυτές που συγκράτησα. Λες και σε ΟΛΑ τα υπόλοιπα λόγια, τα αυτιά μου ήταν βουλωμένα!

...Έφυγα συγκλονισμένη και μάλλον "πετώντας", γεμάτη δέος!
Εύκολα βρήκα την έξοδο, χωρίς ανθρώπινο φόβο, για όπου συναντούσα σκοτάδια και ερημιές.
...Δεν ξέρω τι είναι "ΣΥΜΠΤΩΣΗ" και τι είναι "ΑΝΩΤΕΡΟ", το καταγράφω, όμως!
Για μένα η Ορθόδοξη Πίστη μας, είναι ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΗ!
(...Εγώ... Τί να σας δείξω, ΤΙ; ΤΙ, ν' αποδείξω, ΤΙ;)

***

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓ. ΕΦΡΑΙΜ (με γράμματα)

***

"ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ ΣΥ ΕΝ ΓΥΝΑΙΞΙ"Π.ΜΠΕΡΕΚΕΤΗ.ΝΙΚΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

***

Άγιος Νικόλαος, Χορευτό, Ζαγοράς, Πηλίου

Άγιος Νικόλαος, Χορευτό, Ζαγοράς, Πηλίου

Γενάρης 2019

... Δεν κοιμήθηκα πολύ...
Η στεναχώρια της δεύτερης φωτο-μηχανής μου που χάθηκε, με "προβλημάτησε" πολύ.
Προσευχόμουν όλη νύχτα, "Ευχαριστώντας" Τον για τις Ιερές στιγμές που είχα ζήσει, ΤΟΥ ζητούσα ΣΥΓΓΝΩΜΗ... αν κάπου έκανα λάθος και με "Τιμώρησε" έτσι....
Δεν κοίταξα καν, να δω, ποιες φωτογραφίες μου είχε "σώσει" η άλλη μου φωτο-μηχανή. Δεν είχε νόημα, ήξερα πως μπέρδευα τις δυο μηχανές (είναι και ίδιες), έτσι κι αλλιώς, όλες μου τις στιγμές μου τις θεωρούσα σημαντικές και κάποιες φωτογραφικά... είχαν χαθεί!

Άυπνη, κι αχάραγα ακόμα, δεν μ' έννοιαζαν πια οι χαμένες φωτογραφίες, ούτε η φθηνή μηχανή, μόνο ένα "ΓΙΑΤΙ" και "ΠΟΥ",  ήταν αυτό που με βασάνιζε και με στεναχωρούσε... να την έβρισκε κάποιος, άχρηστες για όποιον, τα κομμάτια ... της ψυχής μου, όσο και η ίδια η μηχανή.
...Κι αν την είχα πετάξει κατά λάθος, μεσ' την σακούλα των σκουπιδιών;
Αυτό δεν το άντεχα...
...Έννοιωθα πως έπρεπε να "κινηθώ" εγκαίρως, να την βρω, μόλις ξημερώσει, πριν είναι αργά...

Κι έκανα υπομονή, μέχρι να περάσει η ώρα, να ενοχλήσω κόσμο...

Οι απαντήσεις που θα έπαιρνα, θα ήταν Θέλημά Του. Θα το δεχόμουνα αδιαμαρτύρητα, δεν χρειαζόταν γι' αυτό, καμία Προσευχή, αρκεί να μην αδιαφορούσα... αρκεί να μην μού "χρέωνε" την αμαρτία, πως περιφρόνησα τα Σημάδια Του... που απλόχερα μου είχε χαρίσει!



Χάραμα σε μπαλκόνι σπιτιού φίλης, κοίταζα τον Άγιο Νικόλαο, από μακριά, απ' τη νύχτα, ως την Ανατολή που φωτογράφησα κιόλας, για να ξεχνιέμαι.

Πολλές φορές Του είπα, νά 'μουν πουλί, να πέταγα... να 'ρθω να Σ' ανάψω το καντήλι, να είσαι τόσο πολύ κοντά μου, και να είναι εμπόδιο τα αδέσποτα σκυλιά...

...................Λόγια που λείπουν  ΕΔΩ - Και για τα σκυλιά παραπομπή ΕΔΩ)

Κι η λαχτάρα... για ένα ζουμ της θάλασσας... που μόνο με αυτοκίνητο θα μπορούσα να φτάσω... μετά τις 10!

Το τηλέφωνο είχε χτυπήσει, πολλές φορές.
Αρνητική της νύχτας η απάντηση.
Δεν την ξέχασα στον Άι - Γιάννη Ζαγοράς, δεν ήταν δίπλα στον Ρήγα, δεν ήταν και σίγουρος όμως, δεν είχε φως, ήταν και βιαστικός...

7 θα ήταν;
"Την βρήκα! Σου είχε πέσει μέσα στ' αυτοκίνητο!"

Ώ! Σωτήρα, με την τσάντα μου!...
...Δε μετριούνται τα Σημάδια Σου!
Ξέρω το πότε! (παραπομπή, ΕΔΩ)

Κι ο Άι - Νικόλας, πριν να φτάσω κοντά Του, μού έδωσε την χαρά...!

....ΚΑΙ ΤΑ ΣΗΜΑΔΙΑ ΤΟΥ, με μια άσπρη καμέλια...

...Μια κόκκινη στο διάβα μου, πριν φτάσω στο σπιτικό μου...

Υγ. Δεν μίλησα γι' ανθρώπους "όμορφους", π' ανοίξαν αγκαλιές!

"Λουλούδια; Κόψε όσα θες!"

"Θα έρθω εγώ να σε πάρω και θα πάμε μαζί και θα φάμε, μαζί!"

"ΜΑΖΙ"!

Τί συναίσθημα με λέξη και πράξη, γραμμένο!

Τόσο απλό.

Κοίτα να δεις!
Ένα πακέτο μακαρόνια τράβηξα απ' το ντουλάπι, και μαζί του βγήκε μια λεπτή λουρίδα αλουμινόχαρτου!
Μα, πώς βρέθηκε, έτσι;
Εύκολο, θα πεις.
Λογικό να ξέμεινε, εφόσον το ντουλάπι έχει διάφορα.
Κι όμως!
Αυτή η λεπτή λουρίδα, σήμερα, με πήγε και μ' έφερε...!
Αναμνήσεις, σου λέει, ύστερα!
Σημάδια, τα λέω εγώ.
Κι ύστερα;

Εκεί είναι ακόμα, που το ακούμπησα πρόχειρα, ενώ μαγειρεύω και γράφω...
Σκέφτηκα να την φωτογραφήσω, κάποια στιγμή.
"Όχι", είπα.
Ν' αποδείξω τι;
Και σε ποιον;
Και γιατί;
Σε εκατομμύρια γυναίκες, σίγουρα, έχει ξανασυμβεί.
Τόσο απλό.
Τόσο πολύπλοκο όμως, για μένα!*

Κουδουνάκι. Έτοιμο το πλυντήριο.
Στάσεις.
Η ζωή μας γεμάτη στάσεις:
Αναμνήσεων, στιγμών, ποδιών και χεριών, γραφών, ορατών τε και αοράτων...

Κι ύστερα:
Υγ. * Αυτό το "εγώ" ή το "για μένα", απορώ, ποια μεγάλη ανάγκη το κάνει να γραφτεί, να φανεί, να διαβαστεί κι από άλλους ανθρώπους;
Κι είναι όντως "ανάγκη";
Πώς μου προέκυψε αυτό στη ζωή μου, δε μπορώ να το εξηγήσω ακόμα.
Σφάλμα που προσπαθώ να διορθώσω, να ελαττώσω, αφού αδυνατώ να εξαφανίσω, τουλάχιστον!
Υπάρχω.
Υπήρξα.
Κι εγώ, όπως και τόσοι άλλοι.
Ε, και;

Προς τι το χασομέρι (της γραφής) το δικό μου και (της ανάγνωσης) των άλλων;
Ιός και ζόρικος, μάλιστα.

...και τα ρολόγια κόλλησαν, τσακίζουν νεύρα κι αντοχές.
Αντέχω;
Δως μου Δύναμη, ν' αντέχω, Κύριε, το θέλημά ΣΟΥ!

Γέροντας Γαβριήλ:''Άμα στύψεις χίλιους μοναχούς σήμερα στο Άγιον Όρος,έναν Γέρο Παΐσιο δε βγάζεις''

***

Γέροντας Γαβριήλ:''Άμα στύψεις χίλιους μοναχούς σήμερα στο Άγιον Όρος,

έναν Γέρο Παΐσιο δε βγάζεις''

***

***
Σημείο 1:50
"Ο Θεός στις Προσευχές μας λένε οι Πατέρες, απαντάει με τρεις τρόπους, κ.λ.π."

Σχ.Δεν διευκρινίζει όμως, πού απαντάει, πώς;
Μήπως κάπως έτσι... που ξυπνάς κι εγώ το λέω "όνειρα";

(Ήταν εκεί κοντά στα βίντεο, ενώ ψάχνω έναν άλλο γέροντα.)

Ξεκίνα την ημέρα σου με Προσευχή!

***

Κατερίνα Σταματίου-Παπ

35 λεπτά · 

Καλημέρα, Καλό Σαβ/Κύριακο!

AGIOS-NEKTARIOS.NET

Ξεκίνα την ημέρα σου με Προσευχή!

Ξεκίνα την ημέρα σου με Προσευχή! -Γέροντα, έχουμε τόσα προβλήματα, οικονομικά, οικογενειακά, έλλειψη χρημάτων, ανεργία, γενικά αδιέξοδο. Θα μας πεις: «Κάντε προσευχ....

1 σχόλιο

1Magda Kavvadia

Μου αρέσει!

ΣχολιάστεΚοινοποιήστε

Σχόλια

Magda Kavvadia Καλημερα Κατερινα καλο Σαβατοκυριακο...

1

Διαχείριση

Μου αρέσει!

 · Απάντηση · 30 λεπ.

Κατερίνα Σταματίου-Παπ Καλημέρα, Μάγδα μου, Ζαγοριανή!!! Επίσης! Κάνει κρύο εκεί;

Διαχείριση

Μου αρέσει!

 · Απάντηση · 23 λεπ.

Magda Kavvadia Λιακαδα σημερα...κρυο οχι ιδιαιτερα

Διαχείριση

1

Μου αρέσει!

 · Απάντηση · 15 λεπ.

Κατερίνα Σταματίου-Παπ Magda Kavvadia Ω! Τί ανάσα, αγαπημένη φιλενάς!!! Σ' ευχαριστώ! <3

1

Διαχείριση

Μου αρέσει!

 · Απάντηση · 14 λεπ.

***
Και μια κλεμμένη φώτο από γκουγκλ, κι ένα "σιγά - σιγά", ανατολή Ζαγοράς, και Άγιος Νεκτάριος που "πέτυχα", πρωί - πρωί, ΟΛΑ "ΚΟΝΤΑ" στην ΠΡΟΣΕΥΧΗ!

***