Κυριακή του Πάσχα, 2017, Προσκυνητάρι Αγίου Εφραίμ

Κυριακή του Πάσχα, 2017,

 Προσκυνητάρι Αγίου Εφραίμ

Άδικα έψαχνα την χαμένη εικονίτσα του Αγίου Εφραίμ...
Άφαντη.
Καθώς μπαινόβγαινα μάλιστα, στην κουζίνα, κάποια στιγμή σκόνταψα στο εικονοστάσι του σπιτιού μου, κάτι έπεσε, κι όμως, ήταν μια άλλη εικονίτσα του Αγίου Εφραίμ!

"Άγιε Εφραίμ, παράπονα... Ξέρω. Σε αμέλησα. Δεν πρόλαβα να έρθω... Σ'χώρα, θα έρθω μετά..."

Όσο ετοίμαζα τραπέζια, τόσο φούσκωνα και την τσάντα με τα υλικά καθαριότητας, κ.λ.π. που θα έπαιρνα μαζί μου...

Μόνο ασβέστη που δεν πήρα!

Πήγα... απόγευμα.
Κι όμως, ξέχασα το καθαρό ποτήρι!
Κάποιος μού το πήρε και ήπιε νερό! Μετά το είδα! Δεν είχα προλάβει να το βάλω στην σακούλα!

Ήταν ίσως, που ο Άγιος ήθελε αυτό το ποτήρι...
Μόνο που, δε γινόταν να το πλύνω εκείνη την μέρα, κι όμως, ένιωθα και λίγο άσχημα... γιατί ήταν σαν να προσβάλλω τις γυναίκες της γειτονιάς...

Γι' αυτό... δεν έκανα, ότι θα ήθελα να κάνω.
Ίσως άλλη φορά, ίσως το καθαρίσουν άλλοι.
Έχει πολύ καρβούνα μέσα, θέλει πολύ νερό, θέλει την γενική φροντίδα του...

Στον χρόνο που είχα και μέρα που ήταν, έκανα ότι μπορούσα...
Περνούσε κόσμος για την εκκλησιά... και με κοίταζε... περιέργως.

...Δεν ήθελα να αναστατώσω τις εικονίτσες και να τις βγάλω να τις καθαρίσω, γιατί η καρβούνα τις γέμιζε περισσότερο...

Πήρα μόνο στα χέρια μου την μικρούλα εικονίτσα του Αγίου Εφραίμ, (που φαίνεται μέσα), που εγώ πάλι είχα αφήσει, όταν είχα πολλές, να του ζητήσω συγγνώμη που στάθηκα ανάξια να καθαρίσω σωστά, και που άργησα δυο μέρες να πάω...

Κι ΕΚΕΙΝΟΣ, ΑΥΤΟΣ που πάντα μ' απαντά με τον τρόπο του, μου είχε ένα δώρο!
Ήταν δυο οι εικονίτσες!Δεν το είχα καταλάβει τότε, ήταν κολλημένες!
Η μία, για μένα, δώρο!...
Την πήρα... βρήκα και την άλλη... σκόρπια μέσα στην τσάντα μου, δεν την είχα βάλει στην θήκη.
Βρήκα και τα δαφνόφυλλα του Χριστού, που τρίφτηκαν κι αυτά, απ' τις βιασύνες... αυτών των ημερών! (Γράφω σε άλλη ανάρτηση.)

Αυτά, σε γενικές γραμμές.
Γιατί τα έγραψα όλα αυτά, δεν ξέρω.
Συνήθως ανεβάζω σκέτες φωτογραφίες.
Πέσ 'το ανάγκη.
Ας μην δώσω άλλες εξηγήσεις για τις ανάγκες μου, πάω να φέρω φωτογραφίες.

Ανάσταση - Άγιος Νεκτάριος - Αγαπημένο Προσκυνητάρι - Άγιος Εφραίμ

Ανάσταση - Άγιος Νεκτάριος - Αγαπημένο Προσκυνητάρι - Άγιος Εφραίμ

Πάσχα 2017, Ανάσταση στον Άγιο Νεκτάριο και κόσμος τόσος, γεμάτοι και κάθετοι ασφαλτόδρομοι!

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ σε ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

***

Κατεβαίνοντας στο παρά 10 για την Ανάσταση, είδα το προσκυνητάρι του Αγίου Εφραίμ σβηστό.
Στεναχώρια, δε σας λέω, τίποτα!
Τέτοια μέρα, τόσος κόσμος στην κυκλοφορία, κι όμως...!
Κοντοστάθηκα...
"Έλα, μαμά, μετά. Δεν προλαβαίνουμε..."
"Ναι, καλύτερα μετά, να τ' ανάψω με το Άγιο Φως της Ανάστασης. Θα με περιμένετε, όμως!"
"Θα σε περιμένουμε...", είπαν και τα δυο.

Όσο ήμουνα στον Άγιο Νεκτάριο, το σκεφτόμουνα.
"Μπορεί και να το βρω αναμμένο, γυρίζοντας... "
"Μακάρι!" απαντούσε η πιο βαθιά φωνή.
"Αυτό θα δείχνει πως υπάρχουν, πράγματι, πιστοί, με βάθος..."
Προσπάθησα να είμαι σύντομη στους εναγκαλισμούς και στις ευχές με πολύ κόσμο, άφησα τα παιδιά να χαρούν τους φίλους τους περισσότερο, κι εγώ, χωρίς λαμπάδα, πήγα να ετοιμάσω το καντηλάκι.

Μπορεί να κάθισα και 5 λεπτά, κοιτάζοντας τον κόσμο που περνούσε με αναμμένες τις λαμπάδες, χωρίς να τον νοιάζει, αν μια τέτοια νύχτα, το προσκυνητάρι της γειτονιάς τους ήταν σβηστό...
Θυμήθηκα άλλο ένα σβηστό, λάθος βραδιά, με επίσημους καλεσμένους, που είχα τρέξει μάλιστα, απ' το πρωί να ετοιμάσω, κι όμως, το βράδυ, δεν του έδωσε κανένας σημασία...
(Θα φέρω λινκ, κάποια στιγμή, ελπίζω. Είναι αυτές οι λεπτομέρειες... που όμως, είναι σημαντικές, για μένα, τουλάχιστον και δεν τις ξεχνάω.)

Μαυρισμένος.... στεναχωρεμένος, σίγουρα, του ζήταγα νοητά να μας συγχωρήσει, εμάς, τους αχάριστους ανθρώπους.

Ήρθαν τα παιδιά με το Άγιο Φως, το άναψαν, έφυγα αρκετά ευχαριστημένη, αν και είχα χάσει απ' την Μεγάλη Πέμπτη, μια εικονίτσα του...
Τί να ήθελε να πει;

Άγιος Νεκτάριος - Μεγάλη Παρασκευή 2017 Βιντεάκια (2)

Άγιος Νεκτάριος - Μεγάλη Παρασκευή 2017 Βιντεάκια (2)

Περιφορά Επιταφίου

Μεγάλη Παρασκευή - Άγιος Νεκτάριος Νέας Ιωνίας Βόλου

Μεγάλη Παρασκευή - Άγιος Νεκτάριος Νέας Ιωνίας Βόλου

Το λεωφορείο, καθώς και το Άλογο, σε συγκεκριμένες στιγμές, το έχω για ΑΓΙΟ!
Φωτογραφίες μου μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού που έχουν το κόλλημα αυτό (με το ασημί), τις θεωρώ και είναι (εφόσον τις ζω), πολύ ΑΝΩΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ!

Υγ. Ας μην συμπληρώσω κάτι άλλο εδώ, εκτός απ' το ότι πρώτη φορά είδα τόσο πολύ κόσμο, φέτος, στον Άγιο Νεκτάριο!

...Αν είμαστε τελικά, τόσοι πολλοί οι πιστοί, πού χαθήκαμε;

Ρώτησα καναδυό.
"Εδώ, εσύ; Μα είπες πως είσαι άθεος!"
"Έρχομαι για το εθιμοτυπικό", απάντησαν, στο περίπου.

Δε μ' άρεσε...
"Έθιμο" που δεν το πιστεύεις, ο Χριστός;

Άγιος Νεκτάριος - Μεγάλη Παρασκευή 2017 Βιντεάκια (1)

Άγιος Νεκτάριος - Μεγάλη Παρασκευή 2017 Βιντεάκια

Απ' το σπίτι... Η καμπάνα.

Ήμασταν στην γραμμή να χαιρετήσουμε. Είχε πάρα πολύ κόσμο. Κάποια στιγμή, ήρθε και η σειρά μας.
Κι εκεί, ένα χέρι μας σταμάτησε!
Διακοπή προσκυνήματος!
Η κόρη μου έμεινε!
Εγώ το χάρηκα πολύ!
Είχα ορατότητα και για βιντεάκι και χρόνο ... λίγο παραπάνω απ' τους προηγούμενους και τους επόμενους της ουράς.
Θυμήθηκα κάτι παραπλήσιο που έγινε και στην Τήνο, παραμονή της Αγίας Πελαγίας.
Ήμουνα στην τελευταία στροφή της ουράς, είχα ακόμα δρόμο, μέχρι να τελειώσει η ευθεία και μέχρι να μπω να χαιρετήσω την θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Τήνου.
...Είχα και το κολάρο, ζαλιζόμουνα πολύ τότε, κρατιόμουνα απ' το διαχωριστικό σχοινί και τραμπαλιζόμουνα συχνά.
Έκανα όμως υπομονή, έδινα και την σειρά μου, άκουγα και τον κόσμο που μάλωνε και στεναχωριόμουνα.
Κάποια στιγμή ακούω μια κυρία, μετά την στροφή, που με είχε φάτσα της και με παρακολουθούσε, φαίνεται, από ώρα:
"Αφήστε την κυρία να περάσει! Με το ζόρι κρατιέται όρθια."
Άφησα το σκοινί, έκανα στο πλάι, να περάσει η κυρία που δεν είχα προσέξει.
"Εσάς, λέω κυρία μου..." είπε.
Ντράπηκα. Κοκκίνισα. Η υπόταση είχε γίνει πίεση, πια. Όλος ο κόσμος κοίταζε εμένα! Ν' ανοίξει η γη να με καταπιεί.
"Μα, μπορώ!..." είπα.
Την κοίταξα στα μάτια, δεν ξέρω πως. Δεν με είδα.
Είδα μόνο, να μην υπάρχει άνθρωπος μπροστά μου κι ελεύθερα τρία μέτρα ουράς, που έπρεπε να πάω εγώ, πρώτη!
Κοίταξα γύρω μου...
Σιωπή. κανένας δεν αντιδρούσε. Περίμεναν.
Αναγκάστηκα να βαδίσω στην άδεια γραμμή μου και βρέθηκα πρώτη, μπροστά.
Ένας κύριος ρύθμιζε ανά πέντε (επτά; δεν θυμάμαι) άτομα και περνούσαν. Οι επόμενοι περίμεναν.
Περίμενα κι εγώ, την επόμενη φουρνιά.
Δεν ήταν πολύς ο χρόνος, μέχρι και να φτάσω μπροστά, σχεδόν ταυτόχρονα, έρχεται ο κύριος και κάνει ΣΤΟΠ!
Έμεινα!
'Ενιωσα σαν κλέφτρα!  Θα νόμιζε ο άνθρωπος πως αδίκησα την ουρά. Ντράπηκα. Κατέβασα κεφάλι και ΤΟΤΕ, άρχισαν να χτυπάνε σαν τρελές οι καμπάνες!
Έμεινα!
Ένιωσα σαν τα πολυκαταστήματα που χτυπάνε συναγερμό, αν έχεις μεταλλικό αντικείμενο πάνω σου...
Φέρτε σχοινί να πιαστώ, δεν αντέχει...
Και τότε... ακούγεται μαζί με τις καμπάνες ένα ποδοβολητό, και μετά πέρασαν, σχεδόν τρέχοντας, ίσως και πάνω από εκατό παπάδες!
Μπήκαν στον Ιερό Ναό, έψαλλαν λίγο και μετά, ο κύριος των ρυθμίσεων... μού είπε:
"Περάστε, τώρα!"
Πέρασα... πρώτη. Δε γινόταν κι αλλιώς.
Συγκινούμαι όταν το θυμάμαι.
Έτσι και προχθές.

(Γράφω απ' ευθείας, άλλη στιγμή διορθώσεις.)Υγ. Δεν επεμβαίνω στην σύνταξη, γιατί... θα γίνει άλλο κείμενο και δε θέλω. Σ'χωράτε!

Η Εικόνα του Χριστού ήταν εκεί που την άφησα, νομίζω φαίνεται σε κάποιο βιντεάκι.

Μεγάλη Πέμπτη - Άγιος Νεκτάριος 5

Πολυέλαιος - Στόλισμα Επιταφίου

ΘΑΥΜΑ

Κι εκεί που καθόμασταν οι γυναίκες και περιμέναμε, άκουγα θαύματα του Αγίου Νεκταρίου.

-Να, έταξα να καθαρίσω αυτόν τον πολυέλαιο και έπιασα παιδί!
-Δεν κατάλαβα...
-Να, μόλις έπιασα τον κρύσταλλο να καθαρίσω, είπα στον Άγιο, χαρισέ μου ένα παιδί!Τρία έκανα και το ένα το είπα Νεκτάριο...

Κι άλλα θαυματουργά του Αγίου άκουσα, αλλά, τί να πρωτογράψεις;

Χάρηκα πολύ που φέτος οι γυναίκες θα στόλιζαν μόνες τους τον επιτάφιο.
Χάρηκα επίσης που ήταν πολλές!
Γι' αυτόν τον λόγο, έχοντας και τα προβληματάκια μου, έφυγα, σχετικά νωρίς.
Επίσης χάρηκα που όλες αυτές τις Άγιες Μέρες, η Εκκλησία ήταν γεμάτη από κόσμο!

Όταν χαιρέτησα τον Άγιο Νεκτάριο, μπαίνοντας, μύριζε ευωδία.
Ειδικά εκεί, στη Γωνιά Του.
Μετά, είδα μια κοπέλα να καθαρίζει τις εικόνες, τα τζάμια.
"Με κολώνια τις κάνετε;" ρώτησα, αν και ήξερα, πως ναι.
"Ναι, μύρισε να δεις!" μου είπε η κυρία.
Μύρισα.
"Ευωδιάζει ο Άγιος απόψε, είναι χαρούμενος, αλλά, όχι, δεν είναι αυτό το άρωμα που μυρίζει...", είπα.
"Εμ! Παππουλάκος είναι Αυτός!" είπε, κι έτσι είναι!
Μεγάλη η Χάρη ΤΟΥ!

Και του χρόνου, γυναίκες!

Γειά στα χέρια σας!

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, με ΥΓΕΙΑ!