Tο Μεγάλο Θαύμα Του Αιώνα Από Τον Άγιο Νεκτάριο Στην Ρουμανία

Tο Μεγάλο Θαύμα Του Αιώνα Από Τον Άγιο Νεκτάριο Στην Ρουμανία

 ***

Σύμφωνα με πληροφορίες και μαρτυρία που παραθέτουμε παρακάτω θα μάθουμε για το μεγάλο θαύμα του Αγίου Νεκταρίου στη Ρουμανία. Εδώ υπάρχει και η εξήγηση γιατί έρχονται χιλιάδες προσκυνητές στην Αίγινα Σε ένα χωριό της Ρουμανίας δεν υπήρχε ιερέας, και οι κάτοικοι πήγαιναν συχνά στον Πατριάρχη με το αίτημα, την πλήρωση της κενής θέσης. Όμως ο Πατριάρχης δεν είχε την δυνατότητα να ικανοποιήσει το αίτημα των ανθρώπων.
Πήγαιναν και ξαναπήγαιναν οι κάτοικοι, αλλά, τίποτε ο Πατριάρχης τους έλεγε τα ίδια λόγια, ότι δεν έχω ιερέα να σας στείλω στο χωριό.
Εντωμεταξύ άλλοι πέθαιναν αδιάβαστοι, άλλοι είχαν γυναίκες και παιδιά χωρίς γάμο, τα παιδιά και οι μεγάλοι ήταν αβάπτιστοι.
Μια μέρα σταμάτησε έξω από τον Ναό ένα αυτοκίνητο και κατέβηκε ένας ιερέας όλο το χωριό ανάστατο ήρθε παπάς φώναζαν.
Πήγαν εκεί οι κάτοικοι, τον καλωσόρισαν και του είπαν: πως ήρθες στο χωρίο αφού ο πατριάρχης μας είχε πει ότι δεν έχει παπά να μας στείλει;
Τότε ο ιερέας τους είπε αυτό δεν θέλατε; δεν θέλατε ιερέα; Να ήρθα.
Όλο το χωριό χάρηκε στην παρουσία του νέου ιερέα.

Ο Ιερέας άρχισε αμέσως δουλειά πήγε σε όλους τους τάφους και διάβαζε την εξόδιο ακολουθία, βάπτισε και πάντρεψε όλους στο χωριό λειτουργούσε τους κοινωνούσε.
Μια μέρα καλεί του χωρικούς και τους λέγει ότι: θα φύγω τελείωσε η αποστολή μου.
Τότε το χωριό αναστατώθηκε, τώρα που ήρθε θα φύγεις;
Όμως ο ιερέας δεν άκουγε τους κατοίκους και ενέμενε στην απόφασή του.
Αφού οι χωρικοί κατάλαβαν ότι δεν γινόταν τίποτε τον ευχαρίστησαν για την προσφορά του και τον κατεβόδωσαν.
Μετά από μέρες πήγαν στον Πατριάρχη να τον ευχαριστήσουν που τους έστειλε παπά και να του πουν όταν μπορέσει να τους ξαναστείλει κάποιον ιερέα, αλλά ο πατριάρχης δεν ήξερε τίποτε. Τους είπε ότι εγώ δεν έστειλα κανέναν παπά γιατί δεν έχω, όμως περιμένετε μήπως ο πρωτοσύγκελος, σας έστειλε κάποιον για να σας εξυπηρετήσει.
Πήρε τηλέφωνο τον πρωτοσύγκελο αλλά ούτε αυτός είχε στείλει κανέναν.
Ο πατριάρχης τους είπε τι έκανε αυτός ο ιερέας στην ενορία;
οι χωρικοί είπαν μας πάντρεψε, μας βάπτισε, μας έκανε τις κηδείες των γονέων, μας έκανε ότι κάνει ένας παπάς.
Καλά είπε ο πατριάρχης δεν σας έδινε χαρτιά δεν έγραφε τα μυστήρια;
-βεβαίως είπαν οι χωρικοί μας έδινε χαρτιά και τα καταχώρισε στα βιβλία του Ναού.
– Δεν είδατε τι έγραφε; και πως υπέγραφε με τι όνομα;

-Ολα τα στοιχεία δέσποτα τα έγραφε στα ρουμανικά πολλά γράμματα δεν ξέρουμε γιατί την υπογραφή την έβαζε σε άλλη γλώσσα που δεν έχουμε ξαναδεί.
Ο πατριάρχης παρακάλεσε να πάνε να φέρουν τα βιβλία για να δει ποιος ήταν αυτός ο κληρικός.
Όταν του πήγαν τα βιβλία ο πατριάρχης έμεινε έκθαμβος δεν πίστευε στα μάτια του όντως όλα τα στοιχεία ήταν γραμμένα στα ρουμανικά ενώ το όνομα του ήταν γραμμένο στα Ελληνικά με το όνομα της υπογραφής Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως.

***

ΠΗΓΗ

***

Σχόλιο: Υπάρχει παλιά Ελληνική ταινία με Αυτό το Θαύμα, έπαιζε ο Μπάρκουλης, δεν θυμάμαι τίτλο και ονόματα αυτή την στιγμή. Την έχω δει στο γιουτιουμπ πριν ένα χρόνο, περίπου, μα δεν την ξέχασα! Μεγάλη η Χάρη Του Αγίου Νεκταρίου! Βοήθειά μας!

Υγ1. Βρήκα ένα απόσπασμα απ' την ταινία:

Προσκυνητάρι ζωντανού νεαρού από θαύμα

Προσκυνητάρι ζωντανού νεαρού από θαύμα

 

Κι άλλο θαύμα έμαθα απόψε! Ολόδικό σου, Άγιε Εφραίμ! Σ' ευχαριστώ!

 

Απόψε ρώτησα τον άντρα μου τι κάνει η Τάδε πελάτισσα.

Είναι έγκυος και κάθεται ξάπλα. Δεν δουλεύει.

Την περίμενα την απάντηση, αλλά όχι τόσο γρήγορα!

Μια μέρα αγόρασα δυο εικόνες, ούτε που ήξερα που θα τις χαρίσω, μα με προκαλούσε και μια εικόνα του Αγίου Εφραίμ, που έχω τόσες πολλές!

Αφού μου "μιλούσε", την πήρα.

Χάρισα εν τω μεταξύ τις δυο άλλες, η εικόνα του Αγίου Εφραίμ ξέμεινε, την πήρα στο εικονοστάσι της κρεβατοκάμαρας, αλλά κράτησα ατόφιο το περιτύλιγμα. Ήξερα πως αυτή η εικόνα κάπου θα πήγαινε, το που, δεν ήξερα.

Κάποια στιγμή μια πελάτισσα του άντρα μου με βοήθησε σε κάτι που χρειαζόμουνα.

"Πολύ καλή κυρία! Ευχαριστώ να της πεις!" του είπα.

"Ναι, είναι πολύ καλή, μόνο που απ' τα πολλά φάρμακα έχει παχύνει, γιατί δεν μπορεί να κάνει παιδιά."μου είπε ο άντρας μου.

"Θα κάνει...." είπα εγώ, με σιγουριά.

"Πώς; Με τον κρίνο;" Άμα δεν πιστεύεις, τέτοια λες.

Επικοινωνήσαμε αρκετές φορές, για το θέμα που ήθελα, δεν τις έκανα όμως προσωπικές ερωτήσεις.

Της ευχήθηκα ότι επιθυμεί να τ' αποκτήσει, κι εκείνη θα νόμιζε πως η ευχή μου ήταν γενική κι αόριστη.

Όταν τελείωσε η υπόθεσή μου και δεν είχαμε λόγο να επικοινωνούμε πια, της έστειλα δώρο τον Άγιο Εφραίμ, αφού νωρίτερα, Του είχα "μιλήσει" (προσευχηθεί) για εκείνη.)

Όταν έλαβε το δώρο η κυρία συγκινήθηκε. "Μη διστάσεις να του ζητήσεις ότι επιθυμεί η ψυχή σου!" της είπα.

Αυτό ήταν!

Απόψε έμαθα πως είναι έγκυος!!!

Ευχαριστώ, Άγιε Εφραίμ!

Χάρηκα!

Δεν ξέρω αν η καλή κυρία θα το αποδώσει σε θαύμα ή στην επιτυχία της θεραπείας της. Λίγη σημασία έχει.

Αρκεί που η Ευχή, η Προσευχή και η Εικόνα  μου έφτασαν κοντά της!

ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ, να γεννήσει ένα υγιές μωράκι!

"Πολλά" της νύχτας και της μέρας

...Τί να γράψω;
Για το ξαφνικό;
Για την ολονύκτια Προσευχή, πρώτα στον Άγιο Εφραίμ (που είχα χαρίσει ένα βιβλίο Του κι ένα λαδάκι Του σε μια γιαγιά, που μου έστελνε χόρτα, μα εκείνη ήθελε φτηνή ξύλινη εικόναΤου, αλλά ήταν κλειστά τα μαγαζιά και μου το επέστρεψε, γιατί δεν βλέπει να διαβάσει... και χάρηκα Τόσο πολύ που θέλησε να ξαναγυρίσει σε μένα... Τον είχα τόσο μεγάλη ανάγκη τη νύχτα...)

...Μετά η Προσευχή στον Τίμιο Σταυρό, με την Δύναμη της Πίστης του παπα - Δημήτρη, των Αγίων Ισιδώρων που έμαθα τελευταίως και του Αγίου Ιούδα του Θαδδαίου ( που μου έδωσαν ένα χαρτάκι με Προσευχή Του, έξω απ' το Μοναστήρι Του Αγίου Εφραίμ, στη Νέα Μάκρη, μια κυρία που είχε πάγκο, έξω απ' το μοναστήρι, αλλά εγώ, δεν έδωσα πολύ σημασία, τότε... κι ούτε επικαλέστηκα ποτέ μου την Βοήθειά Του, ίσως δεν ήταν η στιγμή μου, τον συνδύασα με τον Ιούδα τον προδότη του Χριστού μας, τότε... Ας με ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΙ!, ΤΩΡΑ, ξέρω!

***

Είχα δει παλιότερες συνδέσεις, σήμερα πήρα την απάντηση του Θαύματος, ενώ έβλεπα αυτό το LIVE,  με τα μάτια της ψυχής μου

...κι ενώ στο λίγο που κοιμήθηκα, είδα και την μορφή ενός άλλου παπά, καταδικασμένου στις μέρες μας, που κι εκείνος με αγγίζει ψυχικά, του παπά Νικόλα, που χθες είδα και την δική του ομιλία

***

...ξύπνησα απότομα με την μορφή του, πάνω που "κάτι" πήγαινε να μου πει!
"Κατερίνα μου..."

***
...Κοντά μου και η Αγία Παρασκευή και πόσες άλλες εικονίτσες αγκαλιά και στο μαξιλάρι... για να έχει κάνει λάθος ο γιατρός και η Πίστη μου, το ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ, κι ας μην πιστεύει ο ασθενής!

...ΚΙ ΥΣΤΕΡΑ, ΤΟ ΘΑΥΜΑ έγινε και ναι, εγώ είμαι ξυπνητή!
Η Πίστη μου είναι ζωντανή, η ανάρτηση μπορεί να είναι μπερδεμένη, όπως και η Προσευχή μου, μα ΄"ενώθηκαν" τα δυνατά και αληθινά, κι είμαι τόσο συγκινημένη!...

ΘΑ ΤΟΝ ΒΡΟΥΜΕ ΤΟΝ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΜΑΣ, είναι ΒΕΒΑΙΟ!

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ!

ΓΙΑ ΟΛΑ! Κυρίως για τις δοκιμασίες τις δικές μου και των άλλων!
Όσο ζω, θα ΠΡΟΣΕΥΧΟΜΑΙ στο ΘΕΛΗΜΑ ΣΟΥ!

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ που ΥΠΑΡΧΕΙΣ!
Δεν είμαι γιατρός, μα είχα δίκιο, κι αυτό το "δίκιο", το δίνει η Δύναμη της Πίστης που μού δίνεις!


***

Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου

Το χρωστάω στο Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου, ο οποίος γιορτάζει σήμερα, είναι Προστάτης των οδηγών και επιβάλλεται να γράψω για το μεγάλο Θαύμα (για μένα) και των δυο Αγίων, που κάτι, κάπου, είχα γράψει σκόρπια... (Θα το βρω και θα φέρω το λινκ)

Λογικά... υπάρχει ροή, και δύσκολος πρόλογος, θα το αποφύγω.
Θα πάω κατευθείαν στο "δια ταύτα".

...Ταξίδευα. Γύριζα, ψυχικά και σωματικά ερείπιο. Πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν είχα διάθεση να φωτογραφήσω τίποτα, απ' την θέα που έβλεπα καθισμένη στα τελευταία καθίσματα ενός πούλμαν.

...Κοίταζα έξω απ' το τζάμι, μα το μυαλό μου ταξίδευε αλλού, δεν έβλεπε το ξύπνημα της φύσης, μόνο έσφιγγα στην χούφτα μου τα Ιερά μου "φυλαχτά", σε μια διαρκείας Προσευχή.

Κάποια στιγμή επανήλθε η ματιά μου στην θέα, είδα γνωστά μου σημεία, κι απόρησα: "πότε φθάσαμε κιόλας;"

Εκεί που το πούλμαν έτρεχε, κι εγώ πια, έβλεπα, φτάνοντας Βιομηχανική Βόλου, βλέπω ένα κίτρινο φορτηγό (χωρίς κάγκελα- πώς τα λένε, δεν θυμάμαι), να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ανασηκώθηκα. "Πώς θα κόψει και πότε θα κόψει;" αναρωτήθηκα, αφού κοίταξα μπροστά τον οδηγό μας.
Εκείνος κοιτούσε μπροστά, δίπλα, ίσως είχε δει και το τρελό φορτηγό, αλλά ίσως είχε υπολογήσει και το στοπ του, ώστε να περάσουμε εμείς που είχαμε προτεραιότητα.

...Εγώ, επειδή είδα πως εκείνος έβγαινε, σα να ήταν ευθεία, υπολόγισα πως θα "ανταμώσουμε"... χτυπώντας μας στην μέση.
Ούρλιαξα:
"Οδηγέ, κόψε ταχύτητα! Οδηγέ, κόψε ταχύτητα!" αφού είχα ανασηκωθεί όρθια.
Δεν είχαμε μείνει πολλοί επιβάτες, κάποιοι κατέβηκαν σε άλλες στάσεις νωρίτερα και δυο - τρεις νέοι, είχαν ακουστικά στ' αυτιά και κινητά.

Εγώ, δεν κοίταζα τον οδηγό μας, πια, αλλά τον τρελό - οδηγό, τον εγκληματία!
Ακούω ένα γκαπ και τον βλέπω να συνεχίζει να τρέχει, ευθεία, μπροστά μας!

"Κρατείστε του τον αριθμό! Κρατείστε του τον αριθμό", φώναζα στους μπροστινούς, γιατί εγώ δεν έβλεπα, όλα έγιναν σε κλάσματα δευτερολέπτου, πού να προλάβω να αλλάξω γυαλιά, να βρω στυλό, να πάω μπροστά;

"Μπαίνει μέσα στην πόλη! Αν συνεχίσει να τρέχει έτσι, θα σκοτώσει κόσμο! Εμείς από Άγιο γλυτώσαμε!"

Ποιος να μ' ακούσει, την υστερική;

Οι νέοι; Είχαν βουλωμένα τ' αυτιά. Χαμπάρι δεν πήραν.

Εν ολίγοις, το μεθυσμένο φορτηγό, χάθηκε απ' την ορατότητά μου, κάπου έστριψε, ο οδηγός μας ακινητοποίησε το πούλμαν σ' εκείνο το μπαμ που είχα ακούσει, κι άρχισε να μιλάει στο τηλέφωνο.
Εγώ φαντάστηκα ότι τηλεφωνούσε στην τροχαία, κι ότι κράτησε και αριθμό.

Μετά τον είδα να κατεβαίνει απ' το πούλμαν και να μιλάει με έναν άλλον κύριο.

... Μετά κατάλαβα πως ήδη είχαμε ανεβεί στο μισό παρτέρι που διαχωρίζει τις λουρίδες του δρόμου.

...Αφού, ξαναξεκινήσαμε για να φτάσουμε στο ΚΤΕΛ, εγώ φώναζα, πάλι:

"Οδηγέ, μην τ' αφήσουμε έτσι! Αυτός ο άνθρωπος είναι εγκληματίας και πρέπει να τιμωρηθεί. Μόλις φτάσουμε, κι εγώ μάρτυρας, πρέπει να βρεθεί."

...Φτάσαμε, έμαθα πως ο πίσω μας χτύπησε πάνω μας, κάποια συνεννόηση έκαναν οι δυο άντρες με τις ασφάλειες, ο οδηγός έδινε τηλεφωνικές εξηγήσεις στο αφεντικό του, εγώ που επέστρεφα από Νοσοκομείο με χάλια ψυχολογική κατάσταση και άυπνη, ζώντας κι αυτό, απορώ που βρήκα την δύναμη, να επιμένω να πάμε στον σταθμάρχη.

...Εν ολίγοις, άφησα τα στοιχεία μου, πέρασε πολύς καιρός από τότε, δεν με αναζήτησε κανείς.
Ήταν υλικές οι ζημιές, οπότε... μάλλον δεν υπήρχε λόγος!

Ο άντρας μου μού είπε, πως την ευθύνη την έχει ο μπροστινός, δηλαδή, το πούλμαν μας!

Κι εγώ τρελάθηκα με τους νόμους μας και τους αστυνόμους μας...

Με βαριά απογοητευμένα βήματα (μετά από συζήτηση μέσ' το κλουβάκι του σταθμάρχη), προχώρησα προς τα Ταξί.

Είχα ξεχάσει το εκκλησάκι και τον Άγιο Χριστόφορο!

Ένας οδηγός ανασηκώθηκε για να πάρει την σειρά του, την κούρσα του.
Τον σταμάτησα.
"Περιμένετε. Δεν είμαι έτοιμη για ταξί. Θέλω να Προσευχηθώ πρώτα."

...Άφησα την τσάντα μου και σχεδόν, λύγισα στο πάτωμα, όχι σαν μετάνοια...

Τόσες εικόνες γύρω μου, κι εκείνο το ξύλινο καθισματάκι (που ίσως κι εγώ να είχα αφήσει, άλλη φορά) με την εικονίτσα του Αγίου Εφραίμ, γινόταν ένα μεταφυσικό ζουμ, κι όλο μεγάλωνε- μεγάλωνε στα μάτια μου...

Έκλαψα, κάτι που δεν μπορούσα να κάνω εύκολα στο Νοσοκομείο.

ΕΚΕΙ όμως, δεν ξέρω γιατί απ' όλα έκλαιγα.

Μάλλον από τι γλυτώσαμε και τι θα γνόταν, αν μας χτύπαγε στην μέση, αν βγαίναμε στο αντίθετο ρεύμα και τόσα άλλα...

Μεγάλη η ΧΑΡΗ ΤΟΥ ΠΡΟΣΤΑΤΗ ΤΩΝ ΟΔΗΓΩΝ, ΆΓΙΟ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟ!
Μεγάλη η ΧΑΡΗ και του δικού μου ΑΓΙΟΥ, ΠΡΟΣΤΑΤΗ της ζωής μου, ΑΓΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!
"Θα είμαι πάντα δίπλα σου..." μου είχε πει σε όνειρο, πριν καν, ακόμα, μάθω την Ύπαρξή ΤΟΥ! μαζί με πολλούς Άλλους Αγίους, Την Παναγιά και τον Χριστό μας!

Η ΠΙΣΤΗ είναι εμπειρία. Όχι κατήχηση.

***

ΥΓ. Ήταν 25 Ιανουαρίου 2020, ΤΟΤΕ, ΕΔΩ!

*

Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου

Αφού ο μπλόγγερ με παιδεύει έτσι απ' τ' απόγευμα, έστω κι έτσι, σκόρπια στο Νο 1 και Νο 3, σε συνέχειες για το Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου, πριν κάποιους μήνες.

Οι φωτογραφίες;
Θ' ανεβούν κι αυτές, ΥΠΟΜΟΝΗ!
ΑΝΤΕΧΩ!

ΑΡΧΗ - Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου

Το χρωστάω στο Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου, ο οποίος γιορτάζει σήμερα, είναι Προστάτης των οδηγών και επιβάλλεται να γράψω για το μεγάλο Θαύμα (για μένα) και των δυο Αγίων, που κάτι, κάπου, είχα γράψει σκόρπια... (Θα το βρω και θα φέρω το λινκ)

Λογικά... υπάρχει ροή, και δύσκολος πρόλογος, θα το αποφύγω.
Θα πάω κατευθείαν στο "δια ταύτα".

...Ταξίδευα. Γύριζα, ψυχικά και σωματικά ερείπιο. Πρώτη φορά στη ζωή μου που δεν είχα διάθεση να φωτογραφήσω τίποτα, απ' την θέα που έβλεπα καθισμένη στα τελευταία καθίσματα ενός πούλμαν.

1 Θαύμα του Αγίου Εφραίμ και του Αγίου Χριστοφόρου

...Κοίταζα έξω απ' το τζάμι, μα το μυαλό μου ταξίδευε αλλού, δεν έβλεπε το ξύπνημα της φύσης, μόνο έσφιγγα στην χούφτα μου τα Ιερά μου "φυλαχτά", σε μια διαρκείας Προσευχή.

Κάποια στιγμή επανήλθα η ματιά μου στην θέα, είδα γνωστά μου σημεία, κι απόρησα: "πότε φθάσαμε κιόλας;"

Εκεί που το πούλμαν έτρεχε, κι εγώ πια, έβλεπα, φτάνοντας Βιομηχανική Βόλου, βλέπω ένα κίτρινο φορτηγό (χωρίς κάγκελα- πώς τα λένε, δεν θυμάμαι), να τρέχει με ιλιγγιώδη ταχύτητα.
Ανασηκώθηκα. "Πώς θα κόψει και πότε θα κόψει;" αναρωτήθηκα, αφού κοίταξα μπροστά τον οδηγό μας.
Εκείνος κοιτούσε μπροστά, δίπλα, ίσως είχε δει και το τρελό φορτηγό, αλλά ίσως είχε υπολογήσει και το στοπ του, ώστε να περάσουμε εμείς που είχαμε προτεραιότητα.

...Εγώ, επειδή είδα πως εκείνος έβγαινε, σα να ήταν ευθεία, υπολόγισα πως θα "ανταμώσουμε"... χτυπώντας μας στην μέση.
Ούρλιαξα:
"Οδηγέ, κόψε ταχύτητα! Οδηγέ, κόψε ταχύτητα!" αφού είχα ανασηκωθεί όρθια.
Δεν είχαμε μείνει πολλοί επιβάτες, κάποιοι κατέβηκαν σε άλλες στάσεις νωρίτερα και δυο - τρεις νέοι, είχαν ακουστικά στ' αυτιά και κινητά.

Εγώ δεν κοίταζα

Άγιος Γεώργιος - Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα

***
στ) Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα
Στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας και στην πόλη Αλαγία βασίλευε κάποιος Σέλβιος που ήταν πολύ Χριστιανομάχος. Είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για ν' αρνηθούν την πίστη τους και έπειτα τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα κατάτρωγε. Οι κάτοικοι είχαν πανικοβληθεί και απόφευγαν να περνούν από εκεί. Κάποτε ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε για να σκοτώσει το άγριο θηρίο. Όμως δεν πέτυχε και επέστρεψε άπρακτος.

Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκοντα πήγαν να τον ρωτήσουν γιατί δεν μπόρεσε να βρει τρόπους να εξοντώσει το θηρίο. Τότε ο βασιλιάς ύστερα από συμβουλή που του έδωσαν οι ιερείς των ειδώλων, είπε στο πλήθος: «Γνωρίζετε ότι επιχειρήσαμε αρκετές φορές να σκοτώσουμε το θηρίο και δεν το κατορθώσαμε, γιατί έτσι ήταν το θέλημα των Θεών. Τώρα λοιπόν, σύμφωνα με την εντολή τους, θα πρέπει ο καθένας μας να στέλλει το παιδί του για να το τρώει ο δράκοντας. Ακόμα και εγώ θα στείλω την μοναδική μου κόρη, όταν έλθει η σειρά της». Έτσι, λοιπόν, ο λαός υπάκουσε στην διαταγή του βασιλιά γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώτικα. Έστελναν, δηλαδή τα παιδιά τους με δάκρυα και με θρήνους να καταβροχθίζονται από το θηρίο.

Όταν ήλθε και η σειρά της κόρης του βασιλιά, ξετυλίχθηκαν τραγικές σκηνές. Ο βασιλιάς κτυπούσε το στήθος του και το πρόσωπο του, τραβούσε τα γένια του και με λυγμούς έλεγε: «Αλίμονο σε μένα τον ταλαίπωρο! Τι να πρωτοκλάψω γλυκό μου παιδί; Το χωρισμό μας ή τον ξαφνικό σου θάνατο που θα δω σε λίγο; Τι να πρωτοθρηνήσω, αγαπημένο μου παιδί, το κάλλος σου ή τον τρόμο, που σε λίγο θα νοιώσεις σαν σε κατασπαράζει το θηρίο; Αλίμονο, κόρη μου, που έλαμπες σαν πολύφωτη λαμπάδα στο παλάτι μου και περίμενα την ώρα που θα γιόρταζα τους γάμους σου. Πού θα βρω πια παρηγοριά και πως θα ζήσω μακριά σου; Τι την θέλω την ζωή και τα παλάτια χωρίς εσένα;» Αυτά έλεγε ο απαρηγόρητος βασιλιάς. Έπειτα γύρισε προς το πλήθος και είπε: «Αγαπητοί μου φίλοι και άρχοντες, σας ζητώ να με συμπονέσετε. Σας προσφέρω πλούτη όσα θέλετε και ακόμα την βασιλεία μου, αλλά να μου κάνετε μια χάρη. Να μου χαρίσετε το μονάκριβο παιδί, αλλιώτικα αφήστε και εμένα να πάω μαζί της». Κανένας όμως δεν συγκινήθηκε από τα λόγια του βασιλεία, γιατί αυτός ήταν που έβγαλε την διαταγή, για να βρίσκουν τα παιδιά του τέτοιο οικτρό τέλος. Έτσι με μια φωνή όλοι του είπαν, ότι έπρεπε να εφαρμοστεί και στο παιδί του η διαταγή του.

Σαν δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο βασιλιάς, την συνόδευσε μέχρι την πύλη της πόλης. Αφού την αγκάλιασε και την φίλησε, την παρέδωσε στους ανθρώπους για να την οδηγήσει στην λίμνη. Πραγματικά οι άνθρωποι την άφησαν και έφυγαν. Ο λαός έβλεπε μέσα από τα τείχη την κόρη που καθόταν κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το θηρίο για να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο μέγας Γεώργιος, που δεν είχε ακόμη ομολογήσει την Χριστιανική του πίστη, ήταν κόμης και αρχηγός στρατιωτικής μονάδας στο στράτευμα του Διοκλητιανού. Επέστρεφε μάλιστα στην Καππαδοκία από μια εκστρατεία που έκανε μαζί με τον Διοκλητιανό. Από Θεού θέλημα πέρασε και από την λίμνη και όταν είδε το νερό, θέλησε να ποτίσει το άλογο του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει ασταμάτητα και να διακατέχεται από αγωνία και τρόμο, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλεγε και ακόμη ποιος ήταν ο λόγος που την παρακολουθούσε ο λαός μέσα από τα τείχη. Η κόρη του είπε ότι αδυνατούσε να του διηγηθεί τα όσα συνέβησαν και τα όσα επρόκειτο να συμβούν και τον παρακάλεσε να καβαλήσει το άλογο του και να φύγει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε γιατί κινδύνευε να χάσει την ζωή του και ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμενε να μάθει τι της συνέβηκε. Και αυτή του είπε: «Είναι μεγάλη η αφήγηση, κύριε μου, και δεν μπορώ να σου τα αφηγηθώ όλα με λεπτομέρειες. Μόνο σου λέγω και σε παρακαλώ να φύγεις τώρα αμέσως για να μην πεθάνεις άδικα μαζί μου». Και ο Άγιος της είπε: «Πες μου την αλήθεια, γιατί κάθεσαι εδώ και ορκίζομαι στον Θεό, που πιστεύω εγώ , ότι δεν θα σε αφήσω μόνη, αλλά θα σε ελευθερώσω από τον θάνατο, αλλιώτικα θα πεθάνω και εγώ μαζί σου».

Τότε η κόρη αναστέναξε πικρά και διηγήθηκε στον Άγιο τα όσα συνέβησαν. Αφού άκουσε εκείνος τα γεγονότα, ρώτησε την κόρη: «Σε ποιο Θεό πιστεύουν ο πατέρας σου και η μητέρα σου και ο λαός;» Και εκείνη του αποκρίθηκε: «Πιστεύουν στον Ηρακλή και στην μεγάλη θεά Άρτεμη». Ο άγιος τότε της είπε: «Από σήμερα να μην φοβάσαι ούτε και να κλαίς. Μόνο πίστεψε στον Χριστό, που πιστεύω εγώ, και θα δεις την δύναμη του Θεού μου». Η βασιλοπούλα απάντησε στον Άγιο: «Πιστεύω, κύριε μου, μ' όλη μου την ψυχή και μ' όλη μου την καρδιά». Ο Άγιος συνέχισε: «Έχε θάρρος στον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και την γη και την θάλασσα διότι ο Χριστός πρόκειται να καταργήσει την δύναμη του θηρίου και θα ελευθερωθούν και ακόμα θα διώξουν τον φόβο του θηρίου όλοι οι κάτοικοι του τόπου αυτού. Μείνε, λοιπόν, εδώ και μόλις δεις το θηρίο να έρχεται, φώναξε μου».

Τότε ο Άγιος έκλεινε τα γόνατα του στη γη και αφού σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό προσευχήθηκε και είπε: «Ο Θεός ο Μεγάλος και Δυνατός που κάθεται πάνω στα χερουβίμ και επιβλέπει αβύσσους, που είναι ευλογητός και υπάρχει στους αιώνες, συ γνωρίζεις ότι οι καρδίες είναι μάταιες, Συ φιλάνθρωπε Δεσπότη και κύριε επίβλεψε και τώρα σε μένα τον ταπεινό και ανάξιο δούλο σου και φανέρωσε μου τα ελέη σου. Κάνε να υποτάξω το φοβερό αυτό Θηρίο για να γνωρίσουν όλοι ότι υπάρχεις μαζί μου και ότι είσαι ο μόνος αληθινός Θεός». Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που του είπε. «Εισακούστηκε η δέηση σου Γεώργιε, και κάνε όπως θέλεις, διότι εγώ θα είμαι πάντοτε μαζί σου». Μόλις τελείωσε την προσευχή του ο Άγιος, φάνηκε το άγριο θηρίο. Όταν το είδε η κόρη φώναξε: «Αλλοίμονο μου , κύριε μου! Έρχεται το θηρίο για να με κατασπαράξει».

Τότε ο Άγιος έτρεξε για να συναντήσει το θηρίο. Ήταν το θηρίο φοβερό. Έβγαζε από τα μάτια του φωτιά και ήταν τόσο εξαγριωμένο και απαίσιο που παρουσίαζε θέαμα τρομερό. Αμέσως ο Άγιος έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο» . Έτσι και έγινε. Ο φοβερός δράκοντας με τα μεγάλα δόντια έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και βρυχούταν. Μόλις η βασιλοπούλα είδε το θέαμα, ένοιωσε χαρά μεγάλη. Και ο Άγιος της είπε: «Βγάλε την ζώνη σου και δέσε με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό». Αμέσως τότε η κόρη άφοβα έβγαλε την ζώνη της και έδεσε το δράκοντα, και ευχαριστούσε τον Άγιο που την γλίτωσε από τον βέβαιο θάνατο. Ο Άγιος αφού ανέβηκε στο άλογο του, είπε προς την βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, την κόρη δηλαδή να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. «Μη φοβάσθε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας» τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν όλοι απορημένοι και περίμεναν να δουν τι θα τους δείξει. Τους προέτρεψε λοιπόν, να πιστέψουν στον αληθινό Θεό και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Αφού σήκωσε το χέρι του κτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα αφού πήρε από το χέρι την βασιλοπούλα, την παρέδωσε στον βασιλιά. Όλοι ένοιωσαν μεγάλη και ανέκφραστη χαρά και αφού γονάτισαν, κατάφιλούσαν τα πόδια του Αγίου και ευχαριστούσαν τον Πανάγαθο Θεό, διότι τους ελευθέρωσε από το Θηρίο κι έτσι σταμάτησε η θυσία των παιδιών τους.

Ο Άγιος κάλεσε από κάποια πόλη της Αντιόχειας τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά και τους άρχοντες και όλο το λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες.

Αφού λοιπόν βαπτίστηκαν όλοι και έγινε μεγάλη χαρά στη γη και στον ουρανό, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία στο όνομα του Θεού. Ο Άγιος πήγε να την δει. Μόλις μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, βγήκε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζετε μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος αφού αποχαιρέτησε τον βασιλιά και το λαό, έφυγε για την πατρίδα του την Καππαδοκία. Στο δρόμο του συνάντησε το διάβολο μετασχηματισμένο σε μορφή ανθρώπου. Κρατούσε δύο ραβδιά στα οποία στηριζόταν σαν γέρος. Φαινόταν μάλιστα σαν νικημένος και καταφρονημένος στρατιώτης. Είπε, λοιπόν με ταπείνωση στον Άγιο: «Χαίρε Γεώργιε». Ο Άγιος αμέσως κατάλαβε ότι ήταν ο διάβολος και του είπε: «Ποιος είσαι και πώς με ξέρεις; Αν δεν ήσουνα ο πονηρός διάβολος δεν θα μπορούσες να με ξέρεις, αφού ποτέ ξανά δεν με έχεις δει». Ο διάβολος απάντησε: «Πώς τολμάς να υβρίζεις του αγγέλους του Θεού και ρωτάς ποιος είμαι εγώ; Μάθε να μιλάς καλά». Ο Άγιος τότε αποκρίθηκε: «Αν είναι έτσι όπως μου τα λες και είσαι Άγγελος, ακολούθησε με. Αν όμως είσαι πνεύμα πονηρό, να μην μετακινηθείς από την θέση σου». Μόλις τέλειωσε το λόγο του αυτό ο Άγιος, ο διάβολος βρέθηκε δεμένος και φώναξε δυνατά: «Αλλοίμονο μου! Τι κακή ώρα ήταν αυτή που σε συνάντησα! Τι κακό έπαθα να πέσω στα χέρια σου ο ταλαίπωρος!».

Ο Άγιος βεβαιώθηκε ότι ήταν πνεύμα πονηρό και του είπε: «Σε ορκίζω στο Θεό να μου πεις τι επρόκειτο να μου κάνεις». Και ο δαίμονας είπε: «Εγώ, Γεώργιε, είμαι από το δεύτερο τάγμα του Σατανά και όταν ο Θεός έκαμε τον ουρανό και διαχώριζε τη γη από τα νερά ήμουνα παρών. Εγώ έκαμα φοβερές βροντές και αστραπές, εγώ έδεσα κεφαλές και τώρα από την περηφάνια μου κατάντησα κάτω στον Άδη και έγινα δαίμονας. Αλλοίμονο μου , Γεώργιε, γιατί ζήλεψα τη χάρη που σου δόθηκε και ήθελα να σε παραπλανήσω για να με προσκυνήσεις. Αλλά πλανήθηκα. Αλλοίμονο μου τι κακό εζήτησα να πάθω και δεν μπορώ να λυθώ. Σε παρακαλώ Γεώργιε, θυμήσου την προηγούμενη μου ευτυχία και μη με αφήσεις να επιστρέψω στην άβυσσο γιατί σου τα είπα όλα». Τότε ο Άγιος αφού ύψωσε τα χέρια στον ουρανό είπε: «Σ' ευχαριστώ Κύριε μου, διότι μου παρέδωσες στα χέρια μου τον πονηρό δαίμονα, που πρόκειται να σταλεί σε σκοτεινό τόπο για να τιμωρείται αιώνια». Μόλις είπε αυτά ο Άγιος επετίμησε και απόλυσε το πονηρό πνεύμα.




***
Απόσπασμα από ΠΗΓΗ

Άγιος Εφραίμ και ΘΑΥΜΑ ΗΜΕΡΑΣ που δεν θα γραφεί...σε εφημερίδα

... Λόγω κούρασης και σοκαριστικής ημέρας, θα έγραφα ΜΟΝΟ:
"Ευχαριστώ, "ΑΓΙΕ ΕΦΡΑΙΜ"!
Δεν έσωσες μόνο εμένα, αλλά πολλούς άλλους.
Πριν κάποιες ώρες, η Θεσσαλία θα έγραφε: "Πολύνεκρο τροχαίο στον Βόλο"...
Κανένας δεν καατάλαβε την ΘΕΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ...
Ίσως ΜΟΝΟ εγώ και κάποτε, ίσως εξηγήσω.

Η σύμπτωση είναι πως είδα μια είδηση ΕΚΕΙ, μια γνωστή φωτογραφία κι είχα ξεχάσει πως ΕΚΕΙ, πάλι ο Άγιος Εφραίμ, έδινε το ΠΑΡΟΝ ΤΟΥ!

Είχα ξεχάσει ΣΤΑΘΕΡΑ ΤΑ ΦΟΝΤΑ ΜΟΥ...

"Γλύτωσαν μαύρο δάκρυ, πολλά σπίτια απόψε!
Μεγάλη Η ΧΑΡΗ ΤΟΥ!

Τυχερή κι η ΘΕΣΣΑΛΙΑ που δεν έχει άλλη είδηση, κι ας μη μου επιτρέπει να "κλέψω" δική μου φώτο...

Τρελές συμπτώσεις... απίστευτες για πολλούς.

Το αγαπημένο Προσκυνητάρι του Αγίου Εφραίμ, έσωσε μεθυσμένο...

 Ήταν 15 Φλεβάρη, (ΕΔΩ), όταν έγραψα αυτά:

**********

Πέμπτη, 15 Φεβρουαρίου 2018

Ήταν απ' την ροή του χθες... Συντρίμια, μα ΟΡΘΙΑ ΑΙΩΝΙΑ!

....
Λόγια;
Αλίμονο ΑΝ γκρεμίζονταν και η Πίστη ΜΑΣ, επειδή λιγοστεύουν θελημένα ή αθέλητα... τα ΣΥΜΒΟΛΑ ΤΗΣ!

Αγαπημένο Προσκυνητάρι Αγίου Εφραίμ, Ξηρόκαμπος Νέας Ιωνίας Βόλου

ΟΡΘΙΟΣ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ, ΜΕΣΑ ΜΑΣ και ΨΗΛΑ! ΠΟΛΥ ΨΗΛΑ!

***********
Τώρα θα γράψω ότι έμαθα:

Το αγαπημένο Προσκυνητάρι του Αγίου Εφραίμ, έσωσε μεθυσμένο...

Κι ότι η γειτονειά φροντίζει τα ερρείπια... ώσπου να βγει απ' το Νοσοκομείο ο Τυχερός και να το ξαναφτιάξει!

...Χάρηκα πολύ που σώθηκε άνθρωπος!
Χάρηκα που δεν ήταν ηθελημένο...
Χάρηκα που θα ξαναγίνει...
Χάρηκα που Ο Άγιος Εφραίμ, τό 'κανε το Θαύμα ΤΟΥ, έστω, κι έτσι!
"Χάρηκα", που σημαίνει συγκινήθηκα... που η γειτονιά το φροντίζει, έστω κι έτσι! (Το είδα την Παρασκευή 9/3/18. Φίλες πήγαν απ' αλλού, εγώ ήθελα να δω... και να σας δείξω...)

Μεγάλη η Χάρη ΤΟΥ! Και της ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΜΑΣ και του ΧΡΙΣΤΟΥ ΜΑΣ και ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ!